Ajeti ”Nxiti Besimtarët për Luftë” nuk është luftënxitje

Islami është një fjalë me origjinë nga paqja. Është e qartë se ata që përpiqen ta paraqesin Islamin, në themel të të cilit është paqja, si fe lufte dhe egërsie, nuk kanë dijeni për ajetet e Kuranit. Në Islam lufta është e drejtë vetëm e vetëm nëse ka sulm. Natyrisht, kur ka sulm, për qëllim mbrojtjeje bëhet ajo që duhet bërë. Në Islam, marrja e një jete jashtë luftës dhe kisasit barazohet me vrasjen e gjithë njerëzimit dhe është ndër mëkatet më të mëdha. Para se të hyjmë në temën tonë kryesore, dua të shtoj disa ajete që tregojnë kushtin e fillimit të luftës në Kuran.

Siç kuptohet shumë qartë edhe nga ajetet, myslimanët pa asnjë arsye kurrë nuk hyjnë në luftë. Patjetër kur u shpallet luftë; kur jeta, pasuria dhe nderi i tyre vihen nën kërcënim, ata hyjnë në luftë për qëllim mbrojtjeje të këtyre. Tani, duke marrë parasysh këto ajete, le ta shqyrtojmë ajetin ”nxiti besimtarët për luftë”, që miqtë ateistë e sjellin vazhdimisht në diskutim.

Kur e merrni një ajet në mënyrë lokale dhe e shtoni, mund të nxirrni kuptime shumë të ndryshme. Për shembull, në suren An-Nisa 43 thuhet ”Mos iu afroni namazit kur jeni të pirë, derisa të dini se çfarë thoni”. Nëse nga ky ajet merrni vetëm pjesën ”mos iu afroni namazit”, para jush del një kuptim krejt tjetër. Një situatë e tillë ekziston edhe në ajetin 65 të sures Al-Anfal.

Kur shikoni çfarë vjen para ajetit; në ajetin 56 të sures Al-Anfal flitet për ithtarët e mohimit që i thyejnë marrëveshjet e tyre. Kur shikoni ajetin 58 të sures Al-Anfal, thuhet: nëse dyshoni në tradhtinë e një bashkësie me të cilën keni bërë marrëveshje, në një rast të tillë njoftojini se as ju nuk do t’i qëndroni besnikë marrëveshjes. Dhe në fund të ajetit, duke thënë ”Allahu nuk i do ata që tradhtojnë”, dënohet tradhtia e palës tjetër. Në ajetin 60 të sures Al-Anfal njoftohet se, kundër tradhtive dhe sulmeve të ithtarëve të mohimit që e thyejnë marrëveshjen dhe tradhtojnë, duhet bërë përgatitje materiale si masë dhe për të qenë frenuese. Thuhet ”Përgatitni kuaj të fortë dhe të ushqyer mirë”. Ndërsa në ajetin 61 të sures Al-Anfal, gjatë këtij procesi përgatitjeje, thuhet ”nëse ata anojnë nga paqja, ano edhe ti nga ajo ”. Pra, jo lufta, por paqja ka gjithmonë përparësi. Por nëse pala tjetër ngul këmbë në luftë, atëherë ajo bëhet e pashmangshme. Dhe kur krijohet gjendje lufte, ajo që do të bëjë një komandant është t’i përgatisë ushtarët e vet për luftë materialisht dhe shpirtërisht dhe t’i nxitë.

Le të mendojmë kushtet e sotme; edhe pse nuk përfshihen në ndonjë luftë, vendet, si masë kundër rrezikut të një lufte të mundshme, janë të përgatitura dhe të stërvitura për sa i përket ushtarëve dhe municioneve. Dhe kjo inkurajohet në çdo vend. Në Luftën e Pavarësisë, edhe Mustafa Kemal Ataturku i përgatiti dhe i nxiti ushtarët e vet për luftë materialisht dhe shpirtërisht, i motivoi psikologjikisht për këtë mjedis të vështirë.

Thënia ”Ushtri, objektivi ynë i parë është Mesdheu” është simbol i vendosmërisë për ta dëbuar armikun nga tokat e atdheut. Në themel të kësaj thënieje të tij, që përmban nxitje për luftë, qëndron mbrojtja e tokave të pushtuara kundër armikut. Ataturku, duke thënë ”Nëse nuk është për mbrojtjen e atdheut, lufta është krim.”, tregoi edhe besnikërinë e tij ndaj ajetit 32 të sures Al-Maide. Si një komandant që fitonte fitore pas fitoreje dhe ishte i vendosur t’i çlironte tokat e vendit nga pushtimi i armikut, ushtarëve të tij u tha “Unë ju urdhëroj jo sulmin, por vdekjen”. Kur krijohet gjendje lufte, një komandant përcakton strategjinë e vet, zhvillon taktika me të cilat do të bëjë mbrojtjen dhe i motivon/nxit ushtarët e vet për zbatimin e tyre. Edhe Pejgamberi Muhamed, kur ndodhte lufta, si komandant i motivoi dhe i nxiti ushtarët e vet në këtë drejtim. Kështu edhe duhet të jetë.

Përfundim: Arsyeja në prapavijë të ajeteve në Kuran që flasin për luftë dhe vdekje është sulmi kundër myslimanëve dhe përpjekja për t’i nxjerrë nga vendbanimet e tyre. Përballë këtij veprimi, mbrojtja e myslimanëve bëhet e drejtë. Dhe kur ndodh lufta, njerëzit nuk i japin lule njëri-tjetrit, ata vrasin që të mos vdesin. Dhe komandanti që është në krye i trimëron ushtarët e vet që të mos munden në luftë.

Allahu nuk ju ndalon që t’u bëni mirë dhe të silleni me drejtësi ndaj atyre që nuk luftuan me ju për shkak të fesë dhe që nuk ju përzunë-dhe-nxorën nga vendbanimet tuaja. Sepse Allahu i do ata që veprojnë me drejtësi. (Surja Al-Mumtehine, 8) duke thënë kështu, urdhëron që të jesh i drejtë dhe të bësh mirë ndaj atij që nuk përpiqet ta nxjerrë myslimanin nga vendbanimi i tij dhe që nuk lufton.