Çfarë do të thotë vrasja e idhujtarëve sipas ajetit 5 të sures At-Teube?
Një nga ajetet te të cilët miqtë ateistë ngecin më shumë, që e përmendin dhe që e paraqesin si shkak të mohimit të tyre, është ajeti 5 i sures At-Teube. Duke e marrë shprehjen “vritini idhujtarët kudo që t’i gjeni”, që gjendet këtu, e paraqesin si “Islami (Zoti na ruajt) është fe egërsie dhe lufte”. Kurse pjesa ku tregohen idhujtarët në ajetet e para të sures At-Teube është shfaqja e nivelit më të lartë të tolerancës.
Para se të hyjmë në temë, le të japim përkufizimin e fjalëve shirk dhe idhujtar. Shirku nuk ka kuptimin vetëm të adhurimit të idhullit. Çdo titull që vihet para Allahut dhe kënaqësisë së Tij është shirk që i shoqërohet Allahut. Personi që është në këtë gjendje quhet idhujtar. Idhujtarët që jetonin në kohën e Pejgamberit tonë, meqenëse ishin të shqetësuar nga përhapja e Islamit, ushtruan presion dhe zullum mbi myslimanët. Çdokush që e ka parë filmin Çağrı mund ta përfytyrojë lehtë këtë proces. Për shkak të këtij presioni dhe zullumi, Pejgamberi ynë dhe ata që besuan bënë hixhret në Medine. Muhaxhirët që bënë hixhret dhe myslimanët e Medinës që i ndihmuan (Ensarët) u afruan me njëri-tjetrin në një kohë të shkurtër. Këtu u përgatit kushtetuta e parë në historinë islame dhe u themelua Shteti i Medinës. Marrëdhëniet, përgjegjësitë dhe detyrimet midis myslimanëve që e pranuan Kuranin si kushtetutë dhe atyre që ndiqnin ligje të tjera u garantuan me ligjet e njohura në histori si Kushtetuta e Medinës. Më pas u bënë shumë marrëveshje me fiset fqinje idhujtare dhe me idhujtarët e tjerë brenda Arabisë. Një nga këto marrëveshje është marrëveshja e Hudejbijes.
Sipas marrëveshjes së Hudejbijes, midis myslimanëve dhe idhujtarëve nuk do të kishte luftë për 10 vjet, të dyja palët nuk do të preknin pasurinë dhe jetën e njëra-tjetrës. Por një pjesë e idhujtarëve nuk iu përmbajt kësaj marrëveshjeje dhe që në vitin e dytë të saj i dëmtuan pasurinë dhe jetën e myslimanëve. Pas kësaj, Pejgamberi ynë e çliroi Mekën. Por gjatë këtij procesi përsëri nuk i preku idhujtarët. Allahu idhujtarëve që e thyen marrëveshjen u dha, në muajt e shenjtë (për 4 muaj), kohë për ta lënë Mekën dhe/ose për t’u penduar për agresivitetin e tyre. U tha: nëse brenda kësaj kohe nuk pendohen për sulmet dhe zullumin që u bënë myslimanëve ose nuk e lënë Mekën, në përfundim të afatit mund t’i vrisni kudo që t’i gjeni. Por në ajetin 4 thuhet që të mos preken ata që i përmbahen marrëveshjes dhe që nuk i ndihmojnë ata që luftojnë kundër myslimanëve. Ata trajtohen veçan.
(Ky është) një paralajmërim i prerë nga Allahu dhe i Dërguari i Tij për ata nga idhujtarët me të cilët keni nënshkruar marrëveshje. (Surja At-Teube 1)
Prandaj tani e tutje udhëtoni nëpër tokë katër muaj (si një afat që ju është dhënë). Dhe dijeni se nuk do ta lini Allahun të pafuqishëm. Vërtet, Allahu i bën të përçmuar dhe të poshtëruar mohuesit. (Surja At-Teube 2)
…Nëse pendoheni, kjo është më e mirë për ju; por nëse ktheni fytyrën, dijeni se Allahun sigurisht nuk do ta lini të pafuqishëm. Mohuesve jepu lajmin e mirë për një dënim të dhembshëm. (Surja At-Teube 3)
Përveç atyre nga idhujtarët me të cilët keni nënshkruar marrëveshje dhe që nuk kanë cenuar asgjë (nga marrëveshja) dhe nuk kanë ndihmuar askënd kundër jush; atëherë marrëveshjet e tyre plotësojini deri në mbarimin e afatit. Pa dyshim, Allahu i do ata që janë muttaki. (Surja At-Teube 4)
Kur të mbarojnë (të dalin) muajt e shenjtë (katër muajt e afatit të dhënë), vritini idhujtarët kudo që t’i gjeni, arrestojini, rrethojini dhe mbani-e-zini të gjitha vendkalimet e tyre. Nëse pendohen, falin namazin dhe japin zekatin, ua hapni rrugën. Vërtet, Allahu është Falës, Mëshirues. (Surja At-Teube 5)
Kur dolën muajt e shenjtë, vrasja e idhujtarëve që i sulmuan, që u vranë të afërmit dhe të dashurit, u bë e drejtë. Por në ajetin 6 ka një paralajmërim shumë të rëndësishëm. Thuhet: nëse ata idhujtarë që vranë familjen tuaj, të dashurit tuaj, kërkojnë prej jush eman, jepuani eman dhe çojini në vendin ku do të jenë të sigurt.
Nëse dikush nga idhujtarët, kërkon prej teje ’eman’, jepi eman; që të dëgjojë fjalën e Allahut, pastaj çoje ‘në vendin ku do të jetë i sigurt.’ Kjo është për shkak se ata janë me të vërtetë një popull që nuk di. (Surja At-Teube 6)
Miqve që e shohin këtë ajet (Zoti na ruajt) si egërsi u pyes: Nëse dikush ia përdhunon gruan tuaj, vajzën tuaj, ua vret djalin, çfarë do të bënit? Nëna dhe babai im janë gjithashtu brenda, para se të shkoni vritni edhe ata, do të thoshit? Sigurisht që jo. Me gjithë forcën do të mbroheshit, do ta bënit të paaftë zullumqarin dhe do t’i mbronit të dashurit tuaj.
Po pyes përsëri: Nëse personat që e bëjnë këtë zullum kërkojnë prej jush eman, a mund t’i falni dhe madje t’i çoni vetë në vendin ku do të jenë të sigurt? Nuk e besoj. Atëherë edhe e drejta juaj për ta vënë në pikëpyetje tolerancën dhe mëshirën e Islamit zhduket.