A është e ndaluar vënia në pikëpyetje sipas Kuranit?
Sipas pretendimeve të ateistëve, në Kuran në ajetin 101 të sures Al-Maide thuhet “ MOS BËJ PYETJE- MOS VË NË PIKËPYETJE”, ndërsa në ajete të tjera thuhet “MENDO”. A e ndalon Kurani vënien në pikëpyetje dhe njëkohësisht thotë MENDO? A është kjo një kundërthënie? Tani për detajet le t’ia paraqesim çështjen Kuranit dhe le ta shqyrtojmë ajetin 101 të sures Al-Maide;
Al-Maide, 101. Ajeti: Ju që besoni, mos bëni pyetje për gjëra që, kur të shpjegohen, nuk do t’ju pëlqejnë. Nëse pyetni në dritën e Kuranit, ato do t’ju bëhen të qarta. ALLAHU me qëllim nuk foli për to. ALLAHU është Falës, Halim.
Së pari një besimtar, si kërkesë e besimit të tij, duhet ta dijë se në jetën e tij standardet e së mirës dhe të së keqes do të vendosen nga Allahu. Besimtarët ligjet e vendosura nga Allahu i mësojnë nga Kurani me anë të të Dërguarit. I Dërguari nuk ka autoritet të japë dispozita në emër të fesë. Si të gjithë besimtarët, edhe ai vetë është i detyruar t’u bindet me përpikëri urdhrave dhe ndalimeve. Si Pejgamberi Muhamed, ashtu edhe të gjithë të Dërguarit e tjerë, pyetjeve që u bëheshin dhe që kërkonin dispozita fetare u janë përgjigjur me shpallje.
Tani, A MUND TË KETË PËRGJIGJUR Pejgamberi Muhamed një PËRGJIGJE që nuk është në Kuran, pra pyetjet e SHPALLJES me fjalitë e veta? Sigurisht që jo. Meqë dispozitat në emër të fesë i jep vetëm Allahu, edhe Pejgamberi Muhamed për t’iu përgjigjur pyetjeve të shpalljes ka pritur që të vinte shpallje nga Allahu. Ja, pikërisht këtu hyn në lojë ajeti 101 i sures Al-Maide. Meqë çdo çështje që Allahu e ka njoftuar si shpallje është një URDHËR që duhet zbatuar, Rabbi ynë ka njoftuar që edhe pyetjeve që i bëhen të Dërguarit/Pejgamberit Muhamed t’u përgjigjet me Kuran.
Në kundërshtim me atë që pretendohet, në ajetin 101 të sures Al-Maide nuk thuhet mos vini në pikëpyetje, thuhet “tesu’kum:do t’ju trishtojë” pra mos bëni pyetje që do të sjellin detyrime të reja fetare. Ndalimet dhe urdhrat që erdhën me Kuranin janë të mjaftueshme për ju, Allahu për ju dëshiron lehtësi e nuk dëshiron vështirësi (2/185) thotë. Ndërsa mentaliteti që e percepton ajetin si mos vini në pikëpyetje sillet krejtësisht larg sinqeritetit dhe logjikës. Sepse njerëzit nga vënia në pikëpyetje, të menduarit dhe gjetja e përgjigjes kurrë “NUK TRISHTOHEN” përkundrazi gëzohen dhe me vetinë e MENDJES DHE TË MENDUARIT që e bën njeriun të ndryshëm nga krijesat e tjera marrin kënaqësi nga VËNIA NË PIKËPYETJE. Ndërsa ajo që i trishton njerëzit është kufizimi me ndalime. Edhe Rabbi ynë, meqë është më i dituri për robin që ka krijuar, KA NJOFTUAR SE gjithçka që nuk shpjegohet në Kuran ËSHTË BRENDA FUSHËS SË ATYRE QË I KA FALUR.
ADRESATI I KURANIT ËSHTË MENDJA. Tani le ta shqyrtojmë me ajete shembull rëndësinë që Kurani i jep të menduarit dhe vënies në pikëpyetje;
Në Kuran jepet lajm për pendimet e atyre që do të shkojnë në xhehenem dhe si do t’u përgjigjet atyre Allahu. Sipas ajetit 37 të sures Fatir, banorët e xhehenemit do të thonë kështu:
”Rabbi ynë! Na nxirr, (së pari) në vend të asaj që kemi bërë le të bëjmë punë të mira!
Përsëri sipas ajetit 37 të sures Fatir, Allahu këtyre njerëzve do t’u përgjigjet kështu:
”A nuk ju dhamë një jetë aq të gjatë sa mund të mendonte ai që do të MENDONTE?”
Pra, qenka e nevojshme të MENDOSH për të mos shkuar në xhehenem… për të gjetur rrugën e drejtë.
“…A nuk mendoni ju fare?” (Surja Al-i Imran | 65)
“…A ende nuk do të mblidhni mendjen?” (Surja Al-An'am | 32) …. [Shih…. Surja Al-A'raf | 169, Surja Junus | 16, Surja Hud | 51, Surja Jusuf | 109, Surja Al-Anbija | 10, Surja Al-Anbija | 67, Surja Al-Muminun | 80, Surja Al-Kasas | 60, Surja As-Saffat | 138, Surja Ja-Sin | 68, Surja Al-An'am | 32, Surja Al-Hadid |17]
“…PËR NJË POPULL QË MENDON i shpjegojmë kështu ajetet veç e veç.” (Surja Ar-Rum,28)
“Përsëri thonë kështu: “Sikur të kishim vënë veshin ose TË KISHIM PËRDORUR MENDJEN, nuk do të ishim nga ata të këtij zjarri me flakë.” (Surja Al-Mulk, 10)
“ALLAHU mbi ATA QË NUK E PËRDORIN MENDJEN lëshon ndyrësi.” (Surja Junus, 100)
Kurani që thërret për të menduar, njëkohësisht fton edhe për vënie në pikëpyetje. Tani, kur e vlerësojmë Kuranin si një tërësi, Kurani parashtron një pikëpamje të tillë:
Disa thonë gjëra të tipit se vënia në pikëpyetje është mëkat. Këto pretendime nuk janë të vërteta. Të thuash në përgjithësi se vënia në pikëpyetje është e gabuar nuk është e mundur sipas Kuranit. Kur shohim Kuranin, shohim se ka shumë ajete që e nxisin vënien në pikëpyetje. Çfarë kërkon Kurani nga ne të vëmë në pikëpyetje?
Ja disa shembuj:
-Kurani kërkon të vëmë në pikëpyetje krijimin e universit (Surja Al-Anbija, 30)
-Kurani kërkon të vëmë në pikëpyetje krijimin e njeriut (Surja Al-Kijame, 37)
-Kurani kërkon të vëmë në pikëpyetje fenë e të parëve tanë (Surja Al-Bakara, 170)
– Nëse një libër duhet të jetë nga Allahu, cilit kusht duhet t’i përmbahet? Kurani kërkon të vëmë në pikëpyetje vetë Kuranin (Surja An-Nisa, 82)
-Kurani kërkon të vëmë në pikëpyetje profetin (Surja Junus ,38)
-Nëse një fe është e vërtetë, pse duhet të ketë një zot të vetëm? (Surja Al-Anbija,22). Për shembull, kur shohim në Kuran rrëfimin e Pejgamberit Ibrahim, shohim se ky rrëfim tregon krejtësisht një proces vënieje në pikëpyetje. Për shembull; Pejgamberi Ibrahim sheh se dielli perëndon dhe thotë atëherë ky nuk mund të jetë Rabbi im.
Allahu nuk na i tregon kot këto? Në fakt, po na mëson se të vërtetat arrihen duke vënë në pikëpyetje.
”Nëse bini në ndonjë dyshim për atë që ia kemi zbritur robit tonë, atëherë sillni një sure të ngjashme me të, nëse jeni të vërtetë në pretendimin tuaj thërrisni edhe dëshmitarët tuaj (ndihmësit tuaj) përveç Allahut.” (Surja Al-Bakara, 23)
Nëse mund të shkruhet një sure më e mirë, Kurani nuk mund të jetë fjala e Allahut. Kjo sfidë e bën Kuranin një libër që mund të testohet.
Për ta përmbledhur, sipas Kuranit vënia në pikëpyetje nuk është e gabuar ose e ndaluar. Kurani nuk pranon një besim imitues, por përkundrazi një besim të fituar si veprim i vetëdijshëm, i bazuar në mendje, duke menduar. Për sa kohë nuk vë në pikëpyetje, nuk do të kesh besuar vërtet.