Përgjigje ndaj pretendimit “Kurani është arabishte e pastër, por pse brenda Kuranit disa fjalë nuk janë me origjinë arabe?”

Një kritikë tjetër pa dashamirësi që i bëhet Kuranit, fjalës së Allahut, është se, megjithëse thuhet se është shkruar në një gjuhë arabe të pastër, brenda tekstit ka disa fjalë që nuk janë arabe.
Kurani natyrisht është shpallur në arabisht. Por në ajete, siç ndodh në këtë pretendim, kurrë nuk thuhet për të se është ”arabishte e pastër”. Në të vërtetë asnjë nga gjuhët e përdorura në botë nuk mund të pretendojë të jetë e pastër. Sociologjikisht çdo gjuhë merr dhe jep fjalë e koncepte nga gjuhët e tjera. Ky shkëmbim është një e vërtetë që gjuhësia e ka nxjerrë në shesh shumë qartë.

Kurani është një libër qartësisht arab. Pra, kushdo që e di gjuhën arabe i kupton ato që thuhen në Kuran. Në Kuran mund të ketë fjalë që kanë kaluar më parë në gjuhën arabe nga gjuhë të tjera, por edhe këto janë arabisht. Janë fjalë që gjenden në gjuhën arabe. Këtu ka një akuzë të hedhur vetëm për të bërë një pretendim, pa e menduar gjuhësinë. Ky tipar nuk është vetëm në gjuhën arabe, por në çdo gjuhë. Në çdo gjuhë kalojnë fjalë nga gjuhë të tjera dhe vendosen në këtë gjuhë. E njëjta gjë vlen edhe për turqishten. Për shembull “ Kemal, final imtihanında kopya çektiği için fakülte konseyi kararıyla üniversiteden uzaklaştırıldı”. Kjo fjali është një fjali turqisht. Kushdo që e lexon e kupton këtë fjali, por pothuajse të gjitha fjalët në këtë fjali janë fjalë që kanë kaluar në turqisht nga gjuhë të tjera. Fakti që fjalët kanë kaluar nga gjuhë të tjera nuk do të thotë se kjo fjali nuk është turqisht. Përkundrazi, edhe pse pothuajse të gjitha fjalët brenda kësaj fjalie janë fjalë të kaluara nga gjuhë të huaja, është një turqishte e qartë që mund ta kuptojë kushdo. Edhe Kurani në këtë mënyrë është një libër i shkruar me një arabishte të kuptueshme. Edhe në ajete kjo anë e Kuranit theksohet qartë.

Përveç kësaj, në shpalljen e Allahut natyrisht ka shumë dije që u përkasin periudhave para Kuranit. Sepse dijet në Kuran vijnë që nga njeriu i parë. Allahu që nga njeriu i parë i ka dërguar njerëzimit të dërguar dhe libra. Emrat dhe konceptet që kalojnë në tema si urdhrat dhe ndalimet, metodat dhe kohët e adhurimit, ose rrëfimet e të dërguarve, që nga i dërguari i parë Pejgamber Ademi, natyrisht do të thotë se në këto tekste ka emra dhe fjalë të përbashkëta.

Kjo është edhe e vërteta që qëndron pas faktit, një nga argumentet më të përdorura në ateizëm, se një pjesë e fjalëve, ngjarjeve ose tregimeve që kalojnë në Kuran kalojnë edhe në burimet e qytetërimeve ose bashkësive të mëparshme. Miqtë ateistë nga kjo situatë pretendojnë se Kurani është formuar nga dijet e qytetërimeve të lashta. Mirëpo ky është një pretendim krejtësisht imagjinar.

Sipas Kuranit, Islami fillon me Pejgamber Ademin dhe, përmes shumë Pejgamberëve të dërguar gjatë mijëra vjetëve, në çdo lloj qytetërimi kanë zënë vend emrat e Allahut, dhe termat fetarë, dhe rrëfimet në Kuran, me tregimin e tyre nga Pejgamberët popujve të tyre, kanë kaluar si në mbishkrime ashtu edhe në burimet e tyre historike. Nuk mund të ketë gjë më të natyrshme se kjo. Edhe kjo nuk është provë për ateizmin, por për të vërtetën e Kuranit se “feja filloi me Pejgamber Ademin”.

AJETET PËRKATËSE

Surja An-Nahl, ajeti 103;

Surja Az-Zumer, ajeti 28;

Surja Jusuf, ajeti 2;

Surja Az-Zuhruf, ajeti 3;

Surja Ash-Shura, ajeti 7;

Surja Ta-Ha, ajeti 113