A u hodh Pejgamber Junusi në tokë, apo nuk u hodh?
Nuk kalon ditë pa u përballur me ndonjë palogjikshmëri ateiste. Pretendimi i tyre tani është si vijon;
Në ajetet 143.-144.dhe 145, të sures As-Saffat thotë: “Sikur të mos ishte nga ata që e lavdërojnë dhe e madhërojnë Allahun, patjetër do të kishte mbetur në barkun e peshkut deri në ditën kur do të ringjallen njerëzit. Pastaj ne e HODHËM në breg në gjendje të sëmurë .” (përkthimi i Diyanetit).
Por në ajetin 49 të sures Al-Kalem thotë: “Sikur të mos i kishte arritur një begati nga Zoti i tij, ai patjetër do të ishte HEDHUR në një vend të shkretë në gjendje të qortuar.” (përkthimi i Diyanetit).
Në një ajet kalon “e hodhëm në breg, ndërsa në një ajet tjetër do të ishte hedhur”. Pra, a nuk ka këtu kontradiktë?
Një nga shkaqet e këtij dhe shumë gabimeve të ngjashme të miqve ateistë është se i marrin ajetet të pavarura nga tërësia e Kuranit. Siç e kemi përmendur në shumë shkrime që kemi botuar më parë në faqen tonë, Kurani është një tërësi dhe një kritikë, një problem lidhur me Kuranin mund të zgjidhet dhe të arrijë në përfundim duke iu paraqitur sërish tërësisë së Kuranit. https://kurandaceliskiolmaz.net/kuran-anlasilmasi-zor-bir… Tani le t’i marrim së bashku ajetet e përmendura dhe të shqyrtojmë nëse ka kontradiktë siç pretendohet.
Le ta fillojmë temën së pari duke mësuar rrëfimin e asaj që i ndodhi Pejgamber Junusit;
Kujto zotëruesin e peshkut (edhe Junusin); kur ai kishte shkuar i zemëruar dhe prandaj kishte menduar se nuk do ta vinim në vështirësi….. (Surja Al-Enbija 87 ).
Në këtë ajet të sures Al-Enbija si shkak që Pejgamber Junusi e braktisi popullin e tij tregohet zemërimi i tij. Këtu ka një situatë/detaj për të cilin duhet të tërheqim vëmendjen. Ai është se zemërimi i Pejgamber Junusit nuk është ndaj Allahut, por ndaj popullit të tij. Sipas ajetit, Pejgamber Junusi, i zemëruar me popullin e tij, e braktisi popullin e tij edhe pse nuk kishte urdhër nga Allahu. Mirëpo në Kuran, shohim se ndarja e të Dërguarve nga shoqëritë e tyre ka ndodhur gjithmonë me lejen e Allahut . (Shih; Surja Ash-Shuara 52, Surja Hud 36-37, Ash-Shuara, 169-171 ). Prandaj, që Pejgamber Junusi, pa pritur urdhrin e Allahut për fundin e popullit të tij, me një vendim të gabuar, duke menduar edhe se Allahu nuk do ta vinte në vështirësi, e braktisi shoqërinë e tij, ra ndesh me ligjin e Allahut. Kështu filloi sprova e caktuar për Pejgamber Junusin.
Ngjarjet pas braktisjes së popullit nga Pejgamber Junusi zhvillohen kështu:
- Kur ai kishte ikur në një anije të mbushur.
- Kështu kishte marrë pjesë në short dhe kishte qenë nga humbësit.
- Sikur të mos ishte nga ata që lavdërojnë (shumë Allahun),
- Në barkun e tij kishte mbetur deri në ditën kur do të ringjallen e të ngrihen (njerëzit).
- Më në fund, kur ai ishte në gjendje të sëmurë, e HODHËM në një vend të zhveshur (breg).
- Dhe mbi të bëmë të mbinte një pemë me gjethe të dendura-të gjera, e llojit (që i ngjan kungullit).
- E dërguam (si pejgamber) te njëqind mijë ose (numri) edhe më i shumtë (një bashkësi).
Në përfundim të ixhtihadit të gabuar që bëri, Allahu e vë Pejgamber Junusin në vështirësi. Për këtë Pejgamber Junusi e lavdëron Allahun dhe bën lutje.
Në errësirat (në barkun e peshkut) kishte thirrur: ‘S’ka zot tjetër përveç Teje, Ti je i lartë, me të vërtetë unë qeshë nga zullumqarët’. (Surja Al-Enbija,87)
“Edhe Ne ia pranuam lutjen dhe e shpëtuam nga brenga. Ja, kështu i shpëtojmë ne ata që besojnë.” (Surja Al-Enbija 88 )
Siç thuhet edhe në ajetin 143 të sures As-Saffat “Sikur të mos ishte nga ata që lavdërojnë (shumë Allahun),” nëse nuk do të ishte penduar dhe nuk do t’i ishte mbështetur Allahut, siç përmendet në ajetin 49 të sures Al-Kalem, në gjendje të qortuar do të lihej, do të hidhej në tokë/breg.
Duro ndaj vendimit të Zotit tënd, mos u bëj si zotëruesi i peshkut. Kur ai, i mbytur nga zemërimi, kishte thirrur. Sikur të mos i kishte arritur një begati nga Zoti i tij, sigurisht do të ishte HEDHUR në një vend të shkretë në gjendje për t’u qortuar. Por Zoti i tij e zgjodhi dhe e bëri nga të mirët. (Surja Al-Kalem, 48-49-50)
Si përfundim, këto dy ajete, pra ajetet Surja As-Saffat 145 dhe Surja Al-Kalem 49 duhen kuptuar në këtë mënyrë. Kështu, mes këtyre dy ajeteve nuk ka kontradiktë kuptimi dhe logjike.