Një musliman sa veta vlen? Përgjigje ndaj pretendimit për kontradiktë në ajetet 65 dhe 66 të sures Al-Anfal
Në dy ajete të ndryshme të sures Al-Anfal thotë se personat që durojnë mund të mundin persona në numra të ndryshëm nga qafirët. Duke u nisur nga fakti që në dy ajetet thuhen përpjesëtime të ndryshme, pretendohet se mes këtyre dy ajeteve ka një kontradiktë. Por nëse ajetet lexohen me kujdes, do të kuptohet se këto përpjesëtime të ndryshme thuhen për shkak të disa ndryshimesh mes dy ajeteve. Dy ajetet që përdoren si provë për pretendimet në këtë çështje janë si vijon:
O Pejgamber, përgatiti dhe nxiti besimtarët për luftë. Nëse mes jush ka njëzet (veta) që durojnë, mund të mundin dyqind (veta). Dhe nëse mes jush ka njëqind (të durueshëm), mundin një mijë nga qafirët. Sepse ata janë një grup që nuk e (kuptojnë të vërtetën). (8 Surja Al-Anfal – 65)
Tani, Allahu jua lehtësoi (barrën) dhe diti se te ju ka një dobësi. Nëse prej jush ka njëqind (veta) të durueshëm, thyejnë dyqind (prej tyre); nëse prej jush janë një mijë (veta), me lejen e Allahut mundin dy mijë (prej tyre). Allahu është me ata që durojnë. (8 Surja Al-Anfal – 66)
Kur dy ajetet lexohen me kujdes, do të kuptohet se flitet për dy situata të ndryshme. Në ajetin 65 njoftohet se një person musliman vlen sa 10 veta mohues. Ky përpjesëtim vlen nëse këta persona janë pa dobësi. Kjo njëkohësisht është shprehje e ndikimit të besimit të sigurt në fitore. Por në ajetin 66 njoftohet një situatë tjetër për ata që janë në dobësi. Njoftohet se njëqind veta në dobësi do të mundin dyqind veta. Nuk bëhet fjalë për ndonjë kontradiktë mes dy ajeteve ose që njëri ta heqë dispozitën e tjetrit. Ndërsa në rast se nuk ka dobësi vlejnë dispozitat në ajetin 65, në rast dobësie vlejnë dispozitat në ajetin 66.
Një pikë tjetër për t’u vënë re këtu është se shprehja “diti” e thënë në ajetin 66 nuk ka kuptimin, siç përdoret në turqisht, “diti duke mësuar me kohën”. Për Allahun nuk bëhet fjalë për një gjë të tillë. Allahu që nga çasti i parë di çdo gjë, nuk mëson si rezultat i një procesi. Allahu që në çastin kur njerëzit u krijuan për herë të parë ka ditur çdo gjë. Në ajetin e parë, duke shpjeguar gjendjen e atyre që janë pa dobësi në situatë normale, duke qenë se dinte gjendjen e të qenit në dobësi më vonë, ka njoftuar edhe për ta një përpjesëtim të veçantë.