Antwoord op de bewering dat in de Koran de zon in het water ondergaat: is de wereld volgens de Koran plat?

Uitgaande van de uitdrukking “hij vond haar ondergaand (Mağrib) (مغرب) in een bron met zwarte modder,” in Soera Al-Kahf vers 86 wordt beweerd dat in de Koran wordt gezegd dat de zon in het water ondergaat. Eveneens leiden zij uit de uitdrukking in deze verzen af dat de wereld plat is. Maar net als de andere zijn ook dit onjuiste beweringen. De grootste fout in deze kritiek is het niet kunnen vatten van de betekenissen van de woorden en een gebrek aan begrip. In vers 86 van Soera Al-Kahf staan twee woorden die in het Turks als “ondergaan” zijn vertaald. Wanneer we deze onderzoeken, zal de situatie gemakkelijker te begrijpen zijn:

Hoewel wordt beweerd dat er in bovenstaand vers een uitdrukking staat alsof de zon in het water ondergaat, is de situatie niet zo. “Het ondergaan van de zon” en “het ondergaan van iets in water” mogen in het Turks hetzelfde woord zijn, maar deze woorden zijn in het Arabisch verschillende woorden.

Het niet kennen van dit verschil of het willen profiteren van de verwarring heeft geleid tot het doen van deze uiterst onjuiste bewering.

Het ondergaan van de zon wordt uitgedrukt met het werkwoord “Garebe”. Woorden die van deze wortel zijn afgeleid, zijn zelfs ook in het Turks terechtgekomen. Zo zijn “garb” (غرب)of “mağrib” (مغرب) woorden die van dezelfde wortel zijn afgeleid en betekenen zij “west” (richting).

Het ondergaan van een voorwerp in water daarentegen is het werkwoord “gareke” (غرق) en dat is een ander werkwoord dan “garabe” (غرب). Ook dit woord is eigenlijk in het Turks terechtgekomen. Wanneer we zeggen suya gark oldu, gebruiken we dit werkwoord. Ook in de Koran wordt dit woord gebruikt in de betekenis van het ondergaan van iets in het water, bijvoorbeeld in Soera Al-Kahf:

…. “Heb je er een gat in gemaakt om de opvarenden te laten ondergaan (garake) (غرق)?…..” (18 Soera Al-Kahf – 71) wordt gezegd

Het is nu duidelijk dat het ondergaan van de zon en het ondergaan van iets in water in het Turks met hetzelfde woord worden uitgedrukt, en dat het in het Arabisch verschillende woorden zijn. Dientengevolge is er ook in bovenstaand vers geen sprake van dat de zon als een voorwerp in het water ondergaat. Wat hier wordt beschreven is de ondergang van de zon.

Eigenlijk is het, zelfs als men de Arabische equivalenten van het werkwoord ondergaan niet kent, het gevolg van kwade bedoelingen om het te begrijpen zoals de personen die bovenstaande kritiek uiten het begrijpen. Als iemand zegt: “Ik ging gisteren aan de zeekust en keek hoe de zon in de zee onderging.”, wordt daaruit dan soms begrepen dat de zon in het water onderging? Of als men zegt “de zon wordt elke ochtend geboren”, komt men dan tot de conclusie dat de zon een moeder heeft en dat deze moeder elke ochtend bevalt en de zon baart? Wanneer men naar de Arabische equivalenten van de woorden kijkt, zal men immers begrijpen dat het onderwerp heel duidelijk is.

Het oorspronkelijke woord dat in het vers voorkomt als de plaats waar de zon ondergaat, is het woord “mağrib” (مغرب). Dit woord betekent een plaats in het westen. Deze uitdrukking duidt de verste plaats aan waar men in het westen naartoe kan gaan. Zo noemen de Arabieren het Noord-Afrikaanse land Marokko “Mağrip”. Want omdat het een plaats is waarheen zij in westelijke richting gingen, hebben zij het zo genoemd. Hieruit volgt ook beslist niet de betekenis dat de wereld plat is. Zo worden ook tegenwoordig in het Turks of in andere talen soortgelijke uitdrukkingen gebruikt.

Japan is een land van het Verre Oosten. (Ook in het Engels bestaat het woord “Far East”, dat dezelfde betekenis heeft als in het Turks). Het verste land waar men in het oosten naartoe kan gaan is Japan. Dat Japan het meest oostelijke land ter wereld wordt genoemd, laat niet zien dat de wereld plat is.

Bovendien is het Dhul-Qarnayn die in dit vers de handeling verricht. Het vers beschrijft, in tegenstelling tot wat degenen die het vers proberen te bekritiseren willen denken, deze gebeurtenissen als de situatie die Dhul-Qarnayn zag en waarnam; het is niet, God verhoede, met de beschrijving van Allah.

In dit vers is het werkwoord vajada gebruikt. De betekenis van dit werkwoord in de woordenboeken van het Klassiek Arabisch is;

“(iets) vinden/ontdekken, aangetroffen worden, een indruk wekken, tegenkomen, getuige zijn, waarnemen, beleven (als ervaring)”[1]

Daarom spreekt dit vers alleen over wat Dhul-Qarnayn zag en waarnam. Dat wil zeggen: wanneer God zegt “Dhul-Qarnayn vond de zon ondergaand in het slijk”, zegt Hij de indruk van Dhul-Qarnayn, wat hij waarnam.

Als het vers zou beschrijven dat “de zon (fysiek) in het slijk onderging”, zou het woord taghrubu niet zijn gebruikt. Want dit woord is geen werkwoord dat fysiek ondergaan uitdrukt.[2]

Dientengevolge, dit vers, er is geen uitdrukking over ”de platheid van de wereld”. Het is niets anders dan louter een verdraaiing van de Atheïsten. In dit vers wordt alleen gesproken over wat Dhul-Qarnayn zag/waarnam/beleefde. Niet wat God zag!!

Voetnoot:

[1]= Zie. The Hans Wehr Dictionary of Modern Written Arabic, bewerkt door: J. M. Cowan, 4. edition, 1976, page 1231.

[2]= Zie. Edward William, Arabic-English Lexicon, Volume 1, London, 1863, page 2241.