A nuk përmendet emri Uzejr në Teurat?
A nuk ka në Teurat dikë të quajtur UZEJIR dhe a nuk i thonë hebrenjtë Askujt Biri i Allahut ? “Hebrenjtë: ‘Uzejri është biri i Allahut; thanë. Edhe të krishterët: Mesihu është biri i Allahut’, Këto janë fjalë që ata i përtypin në gojët e tyre. Fjalët e tyre i ngjasojnë me fjalët e atyre që janë bërë qafirë më parë. Allahu i shkatërroftë! Si po kthehen mbrapsht! Hebrenjtë, duke lënë Allahun, i morën për zotër dijetarët e tyre, rabinët e tyre; edhe të krishterët murgjit e tyre dhe Mesihun, birin e Merjemes. Ndërkohë atyre iu urdhërua vetëm t’i shërbejnë një hyjnie të vetme. Nuk ka zot tjetër përveç Tij. Ai është larg nga ato që këta ia shoqërojnë. (At-Teube, 9/30, 31)
Duke u nisur nga fjala “Hebrenjtë: ‘Uzejri është biri i Allahut; që përmendet në ajetin 30 të sures At-Teube, disa persona pretendojnë, Zoti na ruajt, se Kurani ka gabuar, duke thënë se në teurat nuk ka emër të quajtur Uzejir dhe se hebrenjtë këtij personi nuk i kanë thënë biri i Allahut.
Ndërsa të vërtetat janë krejtësisht të ndryshme dhe e vërtetojnë Kuranin. Në teurat sigurisht që flitet për një të dërguar të quajtur Uzejir. Ky person në gjuhën e teuratit është EZRA . Dhe të dhënat historike provojnë se musevitë, veçanërisht deri në shekullin e 10-të, këtij personi i thoshin ”biri i Allahut”.
Arsyeja që e pranuan Uzejirin si biri i Allahut ishte se Ai e rishkroi Teuratin e humbur. Uzejiri, i përmendur në Teurat si “Shkruesi Ezra” (Ezra ha-Sofer), është ai që e rirendi ,e shkroi Teuratin, i cili u dogj, u shkatërrua dhe madje u harrua plotësisht me plaçkitjen e Jerusalemit nga Buhtunnasri.
Sipas besimit hebre, Allahu e urdhëroi Uzejirin që të merrte me vete shkrues dhe të tërhiqej në vetmi, dhe të nesërmen, pasi piu ujin në enën që iu ofrua, ia diktoi Teuratin për dyzet ditë. Hebrenjtë, për shkak se e rishkroi Teuratin në këtë mënyrë, e quanin Uzejirin “Musai i Dytë”; pranonin se, po të mos kishte ardhur Pejgamberi Musa, Teurati do t’i jepej Ezrës.
Dihet se rishkrimi përmendsh i Teuratit të zhdukur nga Ezra (Uzejiri), dhe fakti që u pa se ky Teurat ishte i njëjtë edhe me Teuratin që më vonë e kishte ruajtur dhe e nxori në dritë një grua e moshuar, e shtuan admirimin e hebrenjve për të, dhe si rezultat i kësaj e cilësuan atë “biri i Allahut”. Pranimi i Uzejirit ( Shkruesi Ezra), që i përkiste familjes së Kohenëve (pasardhësit e Harunit), si “biri i Allahut” nga hebrenjtë në kohën e Pejgamberit, është e mundur të thuhet se nga hebrenjtë Nadir dhe Kurejza, që në atë periudhë ndodheshin rreth Medinës dhe që gjithashtu i përkisnin familjes së Kohenëve, ai u pranua në këtë mënyrë për shkak se ishte nga pasardhësit e Harunit.
Në historinë hebreje, humbja e funksioneve të kohenëve me shkatërrimin e Tempullit të Sulejmanit dhe kalimi i administrimit politik e fetar te hebrenjtë tek persona që nuk i përkisnin brezit të kohenëve, e bënë me kohë të harrohej vlera që i ishte dhënë Ezrës. Nga ana tjetër, kuptohet se një fe (hebraizmi) që drejtonte kritika ndaj një grupi të ri (të krishterëve) që pretendonte se profeti i tyre (Isai Mesih) është “biri i Allahut”, e pezulloi edhe një pretendim të tillë te vetja. Për më tepër, historianët flasin për hebrenj që në shekujt e 9-të dhe të 10-të ende e pranonin Uzejirin si “biri i Allahut”.
El Xhahizi (vd. 869) transmeton se disa hebrenj, ndërsa Makdisiu (vd. 966) se një pjesë e hebrenjve të Palestinës në kohën e tij, për ta lartësuar Uzejirin i thoshin Biri i Allahut (Ibnullah).
Përveç kësaj, dihet se të krishterët dhe hebrenjtë, përveçse u thoshin biri i Allahut personave që i shihnin të mëdhenj në fe, edhe veten e tyre e cilësonin në mënyrën që përmendet në ajetin Al-Maide 18 ‘‘Hebrenjtë dhe të krishterët ne jemi fëmijët e Allahut dhe të dashurit e Tij.”
Një çështje e rëndësishme në ajetin 30 të sures At-Teube është se tregon se gabimi i bërë në pranimin e Uzejirit dhe Isait Mesih si biri i Allahut nga hebrenjtë dhe të krishterët është një besim i gabuar që ka vazhduar vazhdimisht në histori. Në vazhdim të ajetit shprehja ”Ata imitojnë fjalët e mohuesve të mëparshëm.” është në kuptimin se në histori popujt me besim politeist besonin se sundimtarët ose udhëheqësit e tyre ishin bij të Zotit.
Prej tyre dihet se te mbretërit e Babilonisë, Sumerit, Akadit, Egjiptit,Romës, te skandinavët, te keltët etj. fenomeni i Enkarnacionit/ Tecessüd/Hulul të Zotit, fuqia shpirtërore e Zotit të vetëm Krijues shndërrohet në njeri-zot dhe kjo cilësohet si biri i Zotit. Sot ky besim ende ekziston, në trimurtin e mitologjisë indiane zoti ka 3 karaktere.Po ashtu në budizëm Buda pranohet nga budistët si biri i Zotit.
Përveç kësaj, në Teurat togfjalëshi “Biri i Zotit” është përdorur jo vetëm për Uzejirin, por edhe për shumë persona. Disa pasazhe shembull janë si më poshtë;
(Zanafilla, 1-4) 1- Njerëzit filluan të shtoheshin mbi tokë, lindën vajza. 2-Son of God/biri i Zotit, kur panë bukurinë e vajzave të njerëzve, u martuan me ato që u pëlqyen. 3- ZOTI tha: “Shpirti im nuk do të qëndrojë përgjithmonë te njeriu, sepse ai është i vdekshëm”, “Jeta e njeriut do të jetë njëqind e njëzet vjet.” 4- Në ditët kur qeniet hyjnore u martuan me vajzat e njerëzve dhe patën fëmijë, dhe më vonë, mbi tokë kishte Nefilë. Këta ishin heronjtë e kohëve të lashta, persona të famshëm.
(1. Kronikat 28) “ZOTI më tha kështu: ‘Ai që do të ndërtojë tempullin tim dhe oborret e mia është biri yt Sulejmani. E zgjodha atë për bir timin. Edhe unë do t’i jem atë.”
(Psalmet, 89)
“Edhe unë atë birin tim të parë,
Më të lartin e mbretërve të botës do ta bëj.”