Ajetet në Kuran ku Nuk Përmendet Shprehja ”Thuaj, Thuaj se” Nuk Janë Kontradiktore

Mund të themi se miqtë që e bëjnë për vete argument mospërdorimin e shprehjes “Thuaj se” në disa ajete në Kuran kritikojnë verbërisht pa hulumtuar… Për shembull; edhe për ajetin 104 të sures Al-An'am dhe ajetin 91 të sures An-Neml dhe të ngjashme, shprehja “Thuaj se” ekziston në mënyrë të nënkuptuar. Ky është një tipar stili që i përket Kuranit. Ai që ka shijen e gjuhës arabe nuk ndien kurrë në këto tekste ndonjë rënie, ndonjë mangësi. Nga rrjedha e natyrshme e fjalës kupton; se shprehja është fjalë e Allahut. Në të vërtetë, pothuajse në të gjitha përkthimet e Kuranit, duke përfshirë edhe ato të bëra nga perëndimorët, shprehja “Thuaj se” është treguar në kllapa.

Në ajetet që fillojnë me urdhrin “Thuaj se”, modeli i fjalës është formuar si i drejtuar nga Allahu te Robi. Nëse fakti që modeli i fjalës është i tillë mjafton për të provuar se ajo fjalë është fjalë e Allahut, atëherë Kurani e ka paraqitur këtë çështje rreth treqind herë. Përsëri, nëse kjo çështje ka rëndësi jetike për të treguar nëse Kurani është apo jo fjalë e Allahut, (sipas pretendimit se Kurani është fjalë e Pejgamberit Muhamed (!)) Pejgamberi Muhamed është i vetëdijshëm për këtë dhe i ka kushtuar vëmendje në rreth treqind vende. Atëherë pse ta ketë lënë pas dore në disa vende? Kështu edhe pretendimi se ka harruar është i pavlefshëm. Sepse nuk është e mundur që ai të mos e vërejë, Zoti na ruajt, këtë mangësi (!) në Kuranin që e lexonte dhe e kumtonte vazhdimisht.

Për më tepër, arabët idhujtarë, në gjuhën e të cilëve zbriti Kurani, pavarësisht nga gjithë armiqësia që ndienin ndaj Kuranit, nuk guxuan kurrë të bënin një kundërshtim të tillë. Le të lëmë kundërshtimin, pavarësisht nga të gjitha kërkesat këmbëngulëse dhe sfidat e Kuranit, nuk mundën të sillnin një libër si ai, një sure si një nga suret e tij, një ajet, një fjalë. Sikur Kurani të ishte fjalë e Pejgamberit, edhe idhujtarët arabë që ndanin me të të njëjtin fis, të njëjtën shoqëri dhe mjedis, që flisnin të njëjtën gjuhë, që nga pikëpamja e pozitës shoqërore ishin më lart se ai, do të paraqitnin një libër të tillë. Por nuk ia dolën ta bënin këtë. Sepse “Ai nuk flet sipas dëshirës së nefsit të vet. Ai (Kurani) nuk është tjetër veçse një shpallje që i njoftohet atij” [Surja An-Nexhm 3-4]

Sikur në ndërtimin e fjalës së Kuranit të kishte një çështje që mund të kundërshtohej, që të binte ndesh me shijen letrare dhe me logjikën, para atyre që nuk dinë as një fjalë arabisht, këtë do ta bënin vetë arabët idhujtarë, të parët të cilëve iu drejtua Kurani. Ata, natyrisht, për ta rrëzuar në sytë e popullit një libër të tillë që kishte për synim të zhdukte fenë e të parëve të tyre, do të ktheheshin t’ia numëronin mangësitë dhe ta kritikonin. Por arabët që ishin në kulmin e shijes letrare nuk bënë një gjë të tillë. Madje mbetën të mahnitur nga epërsia letrare e Kuranit dhe këtë mahnitje e shprehën në formën “Ky (Kuran) nuk është gjë tjetër veçse një magji e qartë.” [Surja Sebe, 43]. Ndërsa ata që pretendojnë se Kurani është fjalë e Pejgamberit, në një mënyrë që tregon fuqinë e lartë letrare të këtij libri, për Pejgamberin “...jo, Atë e ka trilluar vetë; jo, Ai është një poet.”në formën e vlerësimit kanë shprehur mahnitjen e tyre…