A është bota vend loje dhe argëtimi?

Le t’i përgjigjemi edhe një pretendimi për kontradiktë të hedhur pa u menduar mjaftueshëm mbi të.

Në ajetin 32 të sures Al-An'am Allahu thotë: “Jeta e kësaj bote nuk është gjë tjetër veçse lojë dhe argëtim”. Edhe në ajetin 64 të sures Al-Ankebut ka një përkujtim të ngjashëm në formën “Kjo jetë e kësaj bote (vetëm në vetvete) nuk është gjë tjetër veçse kënaqësi të përkohshme dhe hutim…”.

Sipas pretendimit, ndërsa në këto dy ajete Allahu njofton se jeta e kësaj bote nuk është gjë tjetër veçse lojë dhe argëtim, në ajetin 38 të sures Ad-Duhan, duke thënë “Ne nuk i krijuam qiejt, tokën dhe çfarë është mes tyre që të jenë lojë dhe argëtim.”, bie në kontradiktë. (Zoti na ruajt)

Natyrisht, mes ajeteve nuk ka kontradiktë. Kur lexoni ajetet që paraprijnë dy ajetet e para, shihni se flitet për persona që e quajnë gënjeshtër takimin me Allahun. Në dy ajetet e para përkatëse përshkruhet jeta e këtyre personave. Njoftohet se e kufrit jeta e kësaj bote nuk është tjetër veçse lojë, kënaqësi të përkohshme dhe argëtim. Ndërsa në ajetin 38 të sures Ad-Duhan përkujtohet se Allahu nuk e krijoi jetën e kësaj bote që të jetë lojë dhe argëtim. Pra theksohet gabimi që bëjnë ata që nuk besojnë në botën tjetër dhe më pas, duke thënë “Ndërsa me të vërtetë jeta e vërtetë është bota tjetër. Veç ta dinin.”, thuhet se jeta e kësaj bote me të cilën hutohen është e kotë, se jeta dhe vendbanimi i vërtetë janë në botën tjetër.

“Allahu e zbriti fjalën më të bukur si një Libër müteşabih (me ngjashmëri), me dyshe…” (Surja Az-Zumer, 23) thotë ajeti. Përshkrime dyshe, të ngjashme, gjenden shumë në Kuran. Për shembull, në një ajet Allahu thotë “Në tokë krijuam male të palëvizshme, që të mos i tundin ata…” (Surja Al-Enbija, 31). Ndërsa në ajetin tjetër thotë “I sheh malet dhe i mendon të ngrira; por ato lëvizin si lëvizja e reve…” (Surja An-Neml, 88). (1) Këto ajete janë rrëfime dyshe të ngjashme. Na tregon një veçori të ndryshme dhe të lartë të rrëfimit të Kuranit.

Allahu, duke thënë “Prej tij, një pjesë e ajeteve, që janë nëna (themeli) e Librit, janë muhkem; të tjerat janë müteşabih. Ata që në zemrat e tyre kanë një shmangie, ndjekin atë që është müteşabih prej tij për të nxitur fitne dhe për të bërë interpretime të pavend…” (Surja Ali Imran, 7), njofton se ata që ngecin te këto lloj ajetesh, kërkojnë kontradikta me interpretime të pavend dhe nxisin fitne, janë ata që kanë sëmundje në zemrat e tyre.

Si përfundim, mes ajeteve nuk ka as kontradiktën më të vogël.