Volgens de Koran is de straf voor wie van de religie afvalt niet de dood

Iemand die van zijn religie afvalt, wordt mürted genoemd. In de orthodoxe islamopvatting is de straf voor wie van zijn religie afvalt de dood. Voor deze praktijk buiten de Koran voeren zij als bewijs de zogenaamde hadith aan: “Doodt wie zijn religie verandert” (Bukhari, Cihâd, 149). Maar zaken van wetgeving, verplichtingen, verboden, straffen… worden alleen uit de Koran geleerd. Een woord dat geen tegenhanger in de Koran heeft of dat met de Koran in tegenspraak is, behoort niet aan onze profeet toe.

Allah heeft overeenkomstig het vers “…Hij laat niemand delen in Zijn oordeel.” (Soera Al-Kahf 26) de profeet geen bevoegdheid gegeven op het gebied van het oordeel. ”Het oordeel behoort uitsluitend aan Allah…” (Soera Yusuf, 40) Ook Allah, de Bezitter van het oordeel, heeft in de Koran geen wereldse straf meegedeeld voor wie van zijn religie afvalt.

De Koran heeft een verdraagzame benadering van elke mening en elk geloof. ”Er is geen dwang (en druk) in de religie.” (Soera Al-Baqarah, 256) Niemand heeft het recht dwang en druk uit te oefenen op wie niet denkt zoals hij. Wie wil, is vrij te geloven wat hij wil. Zoals ook blijkt uit het vers ”… Ga jij de mensen dwingen totdat zij gelovigen worden?” (Soera Yunus, 99), is het de mensen dwingen om te geloven geen houding die in de islam wordt goedgekeurd. ”Geef dus raad en herinner, als ‘raad en herinnering’ iets baat.” (Soera Al-A'la, 9) En als het niet baat, zegt u “Jullie religie voor jullie, mijn religie voor mij.” (Soera Al-Kafirun, 6) en gaat u voorbij.

… Wie van jullie van zijn religie terugkeert en als ongelovige sterft, van hen zijn al hun daden (werken) in de wereld en in het hiernamaals tenietgegaan en zij zijn de bewoners van het vuur, zij zullen daarin eeuwig blijven. (Soera Al-Baqarah, 217) Zoals ook uit het vers blijkt, is het hun eigen keuze als mensen van hun religie afvallen. In deze wereld leven zij hun eigen keuzes en op een dag sterven zij. De werken die zij vóór hun afvallen van de religie hebben verricht, gaan teniet en hun afrekening blijft voor het hiernamaals. In de wereld wordt geen enkele straf of sanctie toegepast.

De waarheid is dit, degenen die geloven en daarna tot ontkenning afdwalen, daarna weer geloven en daarna tot ontkenning afdwalen en van wie vervolgens de ontkenning toeneemt, Allah zal hen niet vergeven… (Soera An-Nisa, 137) Als u het vers aandachtig leest, gaat het over mensen die geloven en daarna afdwalen. Deze personen zijn niet gedood nadat zij tot ontkenning waren afgedwaald. Daarna hebben zij opnieuw geloofd. En zijn zij opnieuw tot ontkenning afgedwaald. Voor dit proces en wat daarna komt, heeft Allah geen enkele strafsanctie ingesteld.

Wie een ziel doodt zonder dat dit is tegenover een andere ziel of tegenover verderf op aarde (onrechtmatig), is alsof hij alle mensen heeft gedood. (Soera Al-Ma'idah, 32) Het oordeel van het vers is heel duidelijk. Buiten qisas en een oorlogssituatie is er geen oordeel over de dood. Integendeel, als iemand een ander heeft gedood met een doel buiten qisas en een oorlogssituatie, wordt dit gelijkgesteld met het doden van alle mensen. De schade van wie na het geloof afdwaalt, is voor hemzelf. En iemand doden louter omdat hij zijn geloof heeft veranderd, is ook een verlies voor degene die doodt. Allah vindt niet het doden, maar het doen herleven mooi. Hij keurt degenen die de maat overschrijden en de grens te buiten gaan niet goed…