Antwoord op de oriëntalistische beweringen dat de Koran moet worden begrepen via de etymologie van woorden en begrippen van niet-Arabische oorsprong

Het woord van Allah, de Koran, is een tekst die de openbaring omvat die in de Arabische taal is gezonden. Ieder mens van gemiddelde intelligentie die het Arabisch kent in de vorm die het had in de tijd waarin de Koran werd geopenbaard, kan de Koran heel duidelijk begrijpen.

Deze bewering is niet zozeer een louter subjectieve bewering, maar is duidelijk op grond van de verzen waarmee het woord van Allah zichzelf toelicht. De tekst zelf deelt ons in die zin in verschillende verzen zo’n bewering mee.
Uiteindelijk moet de Koran, die deze bewering naar voren brengt, ook getoetst zijn door de mensen die in die tijd leefden. Dat wil zeggen, als we het voor deze tijd bedenken: er is een tekst en deze tekst beweert dat hij zeer duidelijk en begrijpelijk is. Als zijn toehoorders deze tekst niet hadden begrepen, zou er al meteen in het begin een situatie zijn ontstaan die met het leven in tegenspraak is. Dit is een situatie die tegen het verstand ingaat.

Allah heeft bekendgemaakt dat Hij de Koran tot de Dag des Oordeels zal beschermen. De gelovigen die weten dat de Koran tot de Dag des Oordeels geldig is en beschermd zal worden, ervaren daarvan de rust en de zekerheid. De Koran is een boek waarvan de mens over elke bepaling en elk gebod absoluut zeker is en dat hij met een vrij en gerust geweten zal volgen. Dat de mensen zo’n “betrouwbare” leidsman hebben, is een zeer grote gunst en barmhartigheid die van bij Allah is gegeven.
Als een verlichting heeft Allah de verzen in de Koran op verschillende manieren uitgelegd, opdat de mensen ze gemakkelijker kunnen bevatten en begrijpen. Allah maakt deze stijl van de Koran in Zijn verzen als volgt bekend:
“Waarlijk, Wij hebben hun een Boek gebracht; als een leiding en een barmhartigheid voor een volk dat zal geloven, hebben Wij het op grond van kennis op verschillende wijzen uitgelegd.” (Soera Al-A'raf, 52)
“Kijk, hoe Wij de verzen op verschillende wijzen uitleggen, opdat zij goed bevatten en begrijpen?” (Soera Al-An'am, 65)
Ondanks deze bepalingen van Allah is een van de belangrijke fouten waarin mensen over het algemeen vervallen, dat zij denken dat de Koran niet voor ieder mens begrijpelijk is. De meeste mensen menen dat er een jarenlange opleiding nodig is om de Koran te kunnen lezen, begrijpen en naleven. Een groot deel van degenen die tot dit oordeel komen, heeft de Koran in werkelijkheid zelfs nog nooit gelezen. Of ze hebben hem wel gelezen maar niet geprobeerd te begrijpen, en hebben zichzelf er van meet af aan op ingesteld dat ze de verzen niet zullen begrijpen.
Terwijl de Koran, zoals Allah in Zijn verzen bekendmaakt, overduidelijk is. Daarom kan ieder mens die de Koran oprecht leest, hem gemakkelijk begrijpen. Dat de taal van de Koran uiterst begrijpelijk is, is een zeer grote gunst voor de mensen. Zo maakt Allah in een vers als volgt bekend dat Hij de Koran gemakkelijk heeft gemaakt, opdat de mensen hem moeiteloos kunnen lezen en begrijpen:
“Wij hebben dit (de Koran) in jouw taal gemakkelijk gemaakt, opdat jij de godvrezenden goed nieuws brengt en een weerspannig volk waarschuwt en vrees aanjaagt.” (Soera Maryam, 97)
Nu Allah, als gevolg van Zijn barmhartigheid en mededogen, Zijn godsdienst zo gemakkelijk heeft gemaakt voor het begrip van de mensen, is het enige wat de mens toekomt, na te denken over wat Allah heeft bekendgemaakt en dit toe te passen. Maar veel mensen kiezen, hoewel er zo’n gemakkelijke weg is, voor wat moeilijk is. Zij zoeken voor zichzelf verkeerde leidslieden en leven ver van de Koran, waaruit zij het doel van hun leven kunnen leren en die een middel zal zijn tot hun eeuwige redding.

In tegenstelling tot wat de Koran, het woord van Allah, zelf beweert, verrichten twee hoofdstromingen lange en ijverige inspanningen om hem onbegrijpelijk te maken. Een daarvan is de traditionalistische stroming, helaas een inheemse (!) bewering, die gelooft dat de Koran alleen begrepen kan worden door kennis van de overleveringscultuur. Volgens hen is het begrijpen van de Koran niet zo gemakkelijk. Er is daarnaast behoefte aan kennis zoals hadith, aanleidingen van de openbaring enz. Aangezien dit onderwerp niet het onderwerp van ons artikel is, ga ik er niet op in. De tweede stroming is de bewering van vooral atheïstische en christelijke/joodse oriëntalisten. Volgens deze opvatting is het Arabisch sowieso een taal op Aramees-Syrische grondslag. Dat wil zeggen dat deze tekst sowieso niet begrepen kan worden zonder te verwijzen naar de etymologie van de woorden die uit deze talen in het Arabisch zijn gekomen. Volgens hen moet vrijwel ieder woord dat in de Koran voorkomt, op grond van zijn etymologische basis worden geduid.
Het doel van zulke oriëntalistische beweringen, die elke oprechtheid missen, is niets anders dan een hard gordijn te trekken voor de eigenschap van overduidelijkheid en begrijpelijkheid die de Koran zelf beweert te hebben.
Dit is een inconsequente krachtsinspanning, niet alleen voor de Koran, maar ook wat betreft de methoden om alle tot nu toe geschreven teksten te begrijpen. Het is voldoende de betekenissen van de woorden te kennen in de tijd waarin de tekst is geschreven. Etymologische discussies helpen niet om die tekst beter te begrijpen, ze maken hem volkomen onbegrijpelijk. Want iedere taal heeft eigenschappen die met de tijd veranderen en betekenisverschuivingen veroorzaken. Laten we dit met één enkel voorbeeld proberen toe te lichten. Zo werd bijvoorbeeld hooguit twintig jaar geleden het werkwoord ” iğfal etmek ” gebruikt in de betekenis van misleiden. Nu wordt het daarentegen vrijwel uitsluitend gebruikt in de betekenis van verkrachten.

Als dit woord bijvoorbeeld vandaag in de tenlastelegging van een officier van justitie voorkomt, betekent het misdrijf verkrachting. En het juiste is ook de betekenis van vandaag. Maar een rechter die de tenlastelegging leest volgens de etymologie van het woord, kan dit heel goed begrijpen als het misleiden van iemand. Het belangrijke is dus de betekenis van het woord in de tijd waarin het is geschreven. Zelfs dit eenvoudige en ene voorbeeld weerlegt deze van oprechtheid verstoken argumenten van de oriëntalisten.

Als de oriëntalisten, om een aantal koranische begrippen te begrijpen, in plaats van zich te wenden tot het Aramees, het Syrisch, de Thora, het Evangelie, het Perzisch of het Grieks, zich tot de Koran zelf hadden gewend, zouden zij op een gemakkelijkere en praktischere manier hebben geleerd wat deze woorden betekenen. Om zo’n methode te volgen hoeft men niet per se in de Koran te geloven. Als de Koran met een objectief oog wordt onderzocht, is gemakkelijk te zien dat hij de taal zeer nauwkeurig gebruikt, de woorden zorgvuldig kiest en de betekenis van een woord in een bepaald vers met een ander vers verklaart. Zozeer zelfs dat, als de woorden van de Koran, rekening houdend met hun verschillende gebruikswijzen en hun wortel, binnen de Koran aan een vergelijkende analyse worden onderworpen, veel verzen begrepen kunnen worden zonder ook maar enige andere bron of taal te raadplegen. De Koran is werkelijk een boek dat zichzelf verklaart en dat Allah heeft onderwezen.

Ik deel ook een OVERGENOMEN voorbeeld dat dit onderwerp veel uitgebreider laat zien:

Stel dat u op een internetsite het volgende nieuwsbericht hebt gelezen:

“Sjeik Osman, die uit de Arabische woestijn kwam, wendde zich, nadat hij met zeven dwazen om zich heen in het restaurant van het hotel genaamd Şirin Turkey acht liter kersenwijn had gedronken, tot het wijsneuzige meisje aan de arm van de man die uit de verlovingsceremonie in de grote zaal van het hotel kwam, en tot haar vader: “Mijn meisje, je hebt veel geluk. Je verloofde is kort van stuk, kaal, heeft een vrij beroep en is ook nog gierig. Je zult niet jaloers op hem hoeven te zijn. Moge Allah jullie een huwelijk schenken! Moge Hij jullie gelukkig maken!” zei hij.”

Een van oprechtheid verstoken oriëntalist zal, nadat hij uw aandacht erop heeft gevestigd dat er in het Turks veel woorden uit het Arabisch, het Perzisch, het Mongools en zelfs het Engels zijn gekomen, met gebruikmaking van zijn etymologische kennis de volgende analyses en speculaties maken:

Şeyh: Arabisch. Betekent bejaard, oud.
Osman: Arabisch. Slangenjong.
Aptal: Arabisch. Plaatsvervangers. Kalender. Bedelaar
Turkey: Engels. Kalkoen.
Şarap: Arabisch. Frisdrank, drank.
Nişan: Armeens. Symbool, vooral kruis.
Ukala: Arabisch. Verstandigen
Serbest: Perzisch. Hoofdband; gebonden, gedocumenteerd.
Cimri: Perzisch. Ontaard, laag.
Kıl: Mongools. Staarthaar
Nadat hij bovenstaande gegevens heeft gedeeld, verandert de oriëntalist de “eigenlijke” betekenis van bovenstaand nieuwsbericht in de volgende absurde betekenis:

“Het oude slangenjong, dat uit de Arabische woestijn kwam, wendde zich, nadat het met zeven bedelaars om zich heen in het restaurant van het hotel genaamd Şirin Kalkoen acht liter kersensap had gedronken, tot het verstandige meisje aan de arm van de man die uit de kruisceremonie in de grote zaal van het hotel kwam, en tot haar vader: “Mijn meisje, je hebt veel geluk. Je gekruiste is kort van stuk, kaal, heeft een gedocumenteerd beroep en is ook nog ontaard en laag. Je zult niet jaloers op hem hoeven te zijn. Moge Allah jullie een huwelijk schenken! (Hij keek naar haar vader en) Mesut, jij bent een haar-man!” zei hij.

Alle talen die op aarde worden gesproken of sociologisch zijn verdwenen, zijn uit andere talen geëvolueerd en/of daardoor beïnvloed. Iedere taal vertoont uiteraard ten opzichte van andere talen die in de nabije geografie een plaats hebben gevonden, wat sommige begrippen en woorden betreft, wederzijds een doorlaatbaarheid van wisselende dichtheid. Maar teksten die in deze taal zijn geschreven, waartoe ook de Koran behoort. Te proberen er een betekenis aan te geven volgens hun etymologische oorsprong, is een zeer onoprechte daad, verricht om deze Goddelijke boodschap niet begrepen te laten worden…