De informatie in de Koran dat de bergen zowel vast staan als voortgedreven worden

Het vaststaan van de bergen

In de Koran wordt de aandacht gevestigd op een belangrijke geologische functie van de bergen:

Let wel: in het vers wordt meegedeeld dat de bergen de eigenschap hebben de schokken op aarde te voorkomen. Deze waarheid, die in de tijd van de neerzending van de Koran bij geen enkel mens bekend was, is tegenwoordig aan het licht gebracht als resultaat van de bevindingen van de moderne geologie.

Vroeger dacht men dat de bergen slechts verhogingen waren die aan het oppervlak van de aarde bleven. Maar wetenschappers merkten dat de bergen niet slechts oppervlakteverhogingen zijn, maar zich met hun delen die bergwortel worden genoemd, soms tot 10-15 keer hun eigen hoogte onder de grond uitstrekken. Met deze eigenschappen hebben de bergen een rol die lijkt op die van een spijker of een paal die een tent stevig aan de grond vastmaakt. Zo heeft bijvoorbeeld de Mount Everest, waarvan de top ongeveer 9 km boven het aardoppervlak ligt, een wortel van meer dan 125 km. (1)

Bovendien ontstaan de bergen als gevolg van de bewegingen en botsingen van de zeer grote lagen die de aardkorst vormen. Wanneer twee lagen botsen, schuift de sterkste onder de andere. De laag die bovenaan blijft, plooit zich, stijgt en vormt de bergen. De laag die onderaan blijft, schuift onder de grond verder en vormt een diepe uitloper naar beneden. Zoals we eerder al hebben aangegeven, hebben de bergen dus, even groot als de massa’s die we op de aarde zien, nog een diepe uitloper die onder de grond doorloopt.

Prof. Siaveda, een van de wereldberoemde onderzeese geologen, gaf de volgende toelichting toen hij erover sprak dat de bergen als wortels in de aarde steken:

Het fundamentele verschil tussen de bergen op de continenten en de bergen in de oceanen ligt in hun materiaal… Maar in beide zijn er wortels die de bergen ondersteunen. Bij de bergen op de continenten strekt zich licht materiaal met een geringe dichtheid als wortel in de aarde uit. Bij de bergen in de oceanen is er eveneens licht materiaal dat de berg als een wortel ondersteunt… De functie van de wortels is de bergen te ondersteunen volgens de wet van Archimedes. (2)

Bovendien wordt in het boek Earth (Aarde) van Frank Press, de voormalige voorzitter van de Amerikaanse Academie van Wetenschappen, dat aan veel universiteiten over de hele wereld als leerboek wordt gebruikt, gesteld dat de bergen de vorm van een paal hebben en diep in de aarde zijn ingebed. (3)

In andere verzen van de Koran wordt op deze functie van de bergen als volgt gewezen, met de vergelijking “paal”:

Eveneens maakt Allah in een ander vers bekend: “Hij heeft haar bergen opgericht en neergezet” (Soera An-Nazi'at, 32). Het woord “ersayha” dat in dit vers voorkomt, betekent “deed wortelen, maakte vast, verankerde, sloeg in de grond”. Dankzij deze eigenschappen strekken de bergen zich op de verbindingspunten van de lagen van de aarde uit naar boven en onder de grond, en klinken zij deze lagen aan elkaar. Op deze wijze maken zij de aardkorst vast en voorkomen zij dat die op de magmalaag of tussen haar eigen lagen verschuift. Kortom, we kunnen de bergen vergelijken met spijkers die planken bij elkaar houden.

Zoals te zien is, is een zeer vitale functie van de bergen, ontdekt als resultaat van modern geologisch en seismisch onderzoek, in de Edele Koran, die eeuwen geleden is neergezonden, gegeven als voorbeeld van de verheven wijsheid in Allahs schepping. In een vers wordt als volgt gezegd:

Het voortdrijven van de bergen

Deze beweging van de bergen komt voort uit de beweging van de aardkorst waarop zij zich bevinden. De aardkorst beweegt als het ware drijvend op de mantellaag, die dichter is dan zijzelf. Voor het eerst stelde aan het begin van de 20e eeuw een Duitse wetenschapper genaamd Alfred Wegener dat de continenten op aarde in de eerste perioden van de aarde bij elkaar lagen, en daarna in verschillende richtingen voortdreven, van elkaar loskwamen en zich van elkaar verwijderden.

Maar geologen konden pas 50 jaar na zijn dood, dus in de jaren 1980, begrijpen dat Wegener gelijk had. Zoals Wegener in een in 1915 gepubliceerd artikel heeft aangegeven, waren de landmassa’s op aarde ongeveer 500 miljoen jaar geleden met elkaar verbonden en bevond deze grote landmassa, Pangaea genaamd, zich op de Zuidpool. Ongeveer 180 miljoen jaar geleden splitste Pangaea zich in tweeën. Het eerste van deze twee reusachtige continenten, die in verschillende richtingen voortdreven, was Gondwana, dat Afrika, Australië, Antarctica en India omvatte. Het tweede was Laurasia, bestaande uit Europa, Noord-Amerika en Azië zonder India. Op verschillende momenten in de ongeveer 150 miljoen jaar die op deze splitsing volgden, splitsten Gondwana en Laurasia zich in kleinere stukken.

Deze continenten, die zijn ontstaan door het uiteenvallen van Pangaea, veranderen voortdurend de verdeling tussen land en zee en drijven met snelheden van enkele centimeters per jaar voort over het oppervlak van de aarde.

Deze beweging van de aardkorst, ontdekt als resultaat van geologisch onderzoek aan het begin van de 20e eeuw, wordt in wetenschappelijke bronnen als volgt uitgelegd:

Het aardoppervlak van 100 km dik, bestaande uit de aardkorst en de bovenmantel, is opgebouwd uit stukken die “platen” worden genoemd. Er zijn zes grote platen en talloze kleine platen die het aardoppervlak vormen. Volgens de theorie die “platentektoniek” wordt genoemd, bewegen deze platen over de aarde en dragen zij daarbij de continenten en de oceaanbodem met zich mee… Er is berekend dat de continentale beweging tussen 1 en 5 cm per jaar bedraagt. Naarmate de platen zich zo bewegen, treden er veranderingen op in de geografie van de aarde. Zo wordt bijvoorbeeld de Atlantische Oceaan elk jaar iets breder. (4)

Een belangrijk punt dat hier moet worden aangegeven, is het volgende: Allah heeft de beweging van de bergen in het vers bekendgemaakt als “voortdrijven”. Zo is ook de Engelse term die wetenschappers vandaag voor deze beweging gebruiken “continental drift”, oftewel “continentale drift”. (5)

Het verschuiven van de continenten is informatie die in de tijd van de neerzending van de Koran niet waargenomen kon worden, en met de in het vers voorkomende uitdrukking “je ziet de bergen en denkt dat zij bevroren zijn” heeft Allah vooraf bekendgemaakt hoe de mensen dit onderwerp zouden beoordelen. Maar daarna heeft Hij een waarheid uitgelegd en meegedeeld dat de bergen voortdrijven zoals de wolken voortdrijven. Zoals te zien is, wordt in het vers duidelijk de aandacht gevestigd op de beweeglijkheid van de laag waarop de bergen zich bevinden.

Dat deze wetenschappelijke waarheid, die de wetenschap pas zeer recent heeft ontdekt, in de Koran wordt meegedeeld in de 7e eeuw, toen de opvattingen over het heelal en de natuur op bijgeloof, valse overtuigingen en legenden berustten, is ongetwijfeld een groot wonder. En het is een zeer belangrijk bewijs dat de Koran het woord van Allah is.

CONCLUSIE: De bergen staan dankzij hun wortels vast, als spijkers in de grond geslagen. Als we ernaar kijken, zien we ze werkelijk bevroren/vast. Maar op een wijze die wij met het oog niet kunnen waarnemen, drijven zij voort zoals het voortdrijven van de wolken, met ongeveer 1 tot 5 cm per jaar. Deze twee gegevens spreken elkaar niet alleen niet tegen, maar zijn ook bewijzen van twee wetenschappelijke wonderen in de Koran.

Bronnen:

1- Uit de toespraak van Prof. Zighloul Raghib El-Naggar.
2- http://www.beconvinced.com/science/QURANMOUNTAIN.htm
3- Frank Press, Raymond Siever, Earth, 3e druk, W. H. Freeman & Company, San Francisco, 1982.
4- Carolyn Sheets, Robert Gardner, Samuel F. Howe, General Science, Allyn & Bacon Inc. Newton, Massachusetts, 1985, blz. 305.
5- Powers of Nature, National Geographic Society, Washington D. C., 1978, blz. 12-13.