Deze informatie gegeven in de Qoer'aan, is volledig in overeenstemming met de ontdekkingen van de hedendaagse wetenschap. Zoals we al eerder gezegd hebben zijn astrofysici tegenwoordig tot de conclusie gekomen, dat het hele universum, samen met de dimensies van tijd en materie, zijn ontstaan door een grote explosie, die in een oogwenk heeft plaatsgevonden. Deze gebeurtenis staat bekend als de 'Big Bang' en bewijst dat het universum uit het niets is geschapen als het resultaat van een explosie uit één enkel punt.
Voor de tijd van de Big Bang, bestond er niet zoiets als materie. Van een toestand van niet-bestaan, waarin noch materie, noch energie en zelfs geen tijd bestond, en wat slechts metafysisch beschreven kan worden, werden materie, tijd en energie, allen in een ogenblik geschapen. Dit feit, pas onlangs ontdekt door de moderne natuurkundigen, werd ons veertienhonderd jaar geleden in de Qoer'aan verteld.
De expansie van het universum
In de Qoer'aan die veertienhonderd jaar geleden geopenbaard werd, in een tijd waarin de wetenschap van de astronomie nog primitief was, wordt de expansie van het universum als volgt beschreven:
Met macht hebben Wij de hemel gebouwd. Waarlijk, Wij zijn in staat om de omvangrijkheid en ruimte daarvan uit te breiden.
Het woord 'hemel' dat in het bovenstaande vers gebruikt is, komt op verschillende plaatsen in de Qoer'aan voor, in de betekenis van ruimte en universum. Hier wordt het woord weer in die betekenis gebruikt, het zegt dat het universum 'uitdijt'. En de hedendaagse wetenschap is nu juist tot deze conclusie gekomen!
Tot het begin van de twintigste eeuw, was de enige opvatting in de wetenschappelijke wereld dat 'het universum een constante aard had en dat het sinds onmetelijke tijd bestond'. Het onderzoek, de observaties en berekeningen die door de moderne technologie werden uitgevoerd, hebben echter laten zien dat het universum eigenlijk een begin had, en dat het voortdurend 'uitdijt'.
Aan het begin van de twintigste eeuw hebben de Russische natuurkundige Alexander Friedmann en de Belgische kosmoloog Georges Lemaitre theoretisch uitgerekend dat het universum voortdurend in beweging is en dat het uitdijt. Dit feit werd door gegevens verkregen uit observaties in 1929 bevestigd. Terwijl Edwin Hubble, de Amerikaanse astronoom de hemel met zijn telescoop bekeek, ontdekte hij dat de sterren en melkwegstelsels voortdurend van elkaar af bewogen. In een universum waarin alles voortdurend van elkaar af beweegt, betekent dit een voortdurend uitdijend universum. De observaties die de volgende jaren uitgevoerd werden, bevestigden dat het universum voortdurend uitdijt. Dit feit was in de Qoer'aan uitgelegd, terwijl eigenlijk niemand het wist. Dit komt omdat de Qoer'aan het woord van Allah is, de Schepper en de Heerser van het gehele universum.
Het scheiden van de hemelen en de aarde
Een ander vers over de schepping van de hemelen is het volgende:
Wisten degenen die ongelovigen waren niet dat de hemelen en de aarde als één stuk waren samengevoegd, en dat Wij het vervolgens scheiden? En Wij hebben uit water elk levend ding gemaakt. Zullen zij dan niet geloven?
Het woord ratq, vertaald als 'samengevoegd' wordt in Arabische woordenboeken vertaald als 'met elkaar vermengd, één geworden'. Het verwijst meestal naar twee verschillende substanties die een geheel vormen. De zinsnede 'Wij scheiden' komt van het Arabische werkwoord fataqa wat inhoudt dat iets tot ontstaan komt door het verscheuren of vernietigen van de structuur van zaken die aan elkaar gehecht zijn. Het ontspruiten van een zaadje uit de aarde is één van die gebeurtenissen waar het werkwoord voor gebruikt wordt.
Laten we opnieuw naar het vers kijken met deze kennis in ons achterhoofd. In het vers zijn hemel en aarde eerst het onderwerp van de situatie van de ratq. Zij worden gescheiden (fataqa) als de ene uit de ander voortkomt. Geboeid denken wij aan de eerste momenten van de Big Bang, we zien dat alle materie van het universum op één enkel punt verzameld is. Met andere woorden, alles, de hemelen en de aarde inbegrepen, waren nog niet geschapen en waren in een vermengde onscheidbare toestand. Toen ontplofte dit punt krachtig, en zorgde ervoor dat de materie gescheiden werd.
De rondheid van de aarde
Hij heeft de hemelen en de aarde in waarheid geschapen. Hij laat de nacht in de dag overgaan en laat de dag in de nacht overgaan.
De woorden die in de Qoer'aan gebruikt worden om het universum te beschrijven, zijn echt opmerkelijk. In het bovenstaande vers wordt het Arabische woord Takwir gebruikt dat met "vouwen of overgaan" is vertaald. In het Nederlands betekent het: iets over een ander laten gaan, opvouwen als een kledingsstuk wat opzij wordt gelegd. (In een Arabisch woordenboek wordt dit woord gebruikt voor de actie waarin men iets om iets anders heen draait, bijvoorbeeld zoals bij een tulband gedaan wordt als die wordt opgezet.)
De informatie die in dit vers gegeven wordt over de dag en de nacht die in elkaar overgaan, bevat ook accurate informatie over de vorm van de wereld. Want dit kan alleen maar waar zijn als de aarde rond is. Dit houdt in dat in de Qoer'aan, die in de zevende eeuw geopenbaard is, al naar de rondheid van de wereld verwezen werd. Men moet er wel bij stil staan dat in die tijd het begrip van astronomie en hoe de wereld gezien werd, anders was. Men dacht toen dat de aarde plat was en alle wetenschappelijke berekeningen en uitleg waren op dat geloof gebaseerd. Maar omdat de Qoer'aan het woord van Allah is, werden de woorden gebruikt die het geschiktst waren toen het universum beschreven werd. De Qoer'aan verkondigde deze feiten veertienhonderd jaar geleden, de feiten die wij pas in onze eeuw konden achterhalen.
Een beschermend dak
In de Qoer'aan vestigt Allah onze aandacht op een belangrijke eigenschap van de hemel:
En Wij hebben de hemel tot een dak gemaakt, veilig en goed behoed. Maar toch keren zij zich van haar tekenen af.
Deze eigenschap van de hemel is bewezen door wetenschappelijk onderzoek, dat is uitgevoerd in de 20ste eeuw. De atmosfeer om de aarde heen, heeft een aantal cruciale functies voor de voortzetting van het leven. Grote en kleine meteoren die de aarde naderen, worden door de atmosfeer vernietigd, en tegelijkertijd voorkomt deze dat zij op aarde vallen en aan het leven schade toe brengen. Verder filtert de atmosfeer de lichtstralen die uit de ruimte komen die schadelijk voor het leven kunnen zijn. Het opvallendst van de atmosfeer is dat het alleen nuttige en onschadelijke straling, zoals zichtbaar licht, bijna ultraviolette straling en radiogolven, door laat gaan. Al deze straling is van levensbelang voor het leven. Straling die bijna ultraviolet is en die maar gedeeltelijk door de atmosfeer heen komt is erg belangrijk voor de fotosynthese van planten en voor de overleving van alle levende wezens. Het leeuwendeel van de intense ultraviolette straling, die door de zon wordt uitgestoten, wordt er door de ozonlaag van de atmosfeer uit gefilterd en slechts een beperkt en essentieel deel van het ultraviolette spectrum bereikt de aarde.
De beschermende functie van de atmosfeer eindigt hier niet. De atmosfeer beschermt de aarde ook tegen de vrieskou uit de ruimte, die ongeveer min 270° C is.
Maar het is niet alleen de atmosfeer die de aarde tegen schadelijke invloeden beschermt. Naast de atmosfeer legt de Van Allen gordel ook een magnetisch veld om de aarde, dit dient ook als een schild tegen de schadelijke straling die onze planeet bedreigt. Deze straling, die voortdurend door de zon en andere sterren wordt uitgestoten, is dodelijk voor levende wezens. Als de Gordel van Allen niet bestond, zou de enorme uitbarsting van energie, die zonnevlammen genoemd wordt en die vaak in de zon voorkomen, het leven op aarde vernietigen. Hugh Ross zegt het volgende over het belang van de Van Allen gordel voor ons leven:
"Eigenlijk heeft de aarde de hoogste dichtheid van alle planeten van ons zonnestelsel. Deze grote kern van ijzer en nikkel is verantwoordelijk voor ons grote magnetische veld. Dit magnetisch veld vormt het Van Allen stralingsschild, dat de aarde tegen stralingsbombardementen beschermt. Als dat schild niet aanwezig zou zijn, zou het leven op aarde niet mogelijk zijn. De enige andere rotsachtige planeet, die iets van een magnetisch veld heeft, is Mercurius – maar de kracht van dat veld is honderd maal minder dan die van de aarde. Zelfs Venus, onze zusterplaneet, heeft geen magnetisch veld. De Van Allen gordel, het stralingsschild, is een ontwerp dat uniek is voor de aarde."
De energie, die door slechts één van deze uitbarstingen die in de afgelopen jaren ontdekt is, wordt berekend op de kracht die gelijkstaat aan 100 miljard atoombommen, vergelijkbaar met de bom die op Hiroshima gegooid is. Achtenvijftig uur na de uitbarsting, zag men dat de magnetische naalden van kompassen ongewone bewegingen vertoonden en 250 km boven de atmosfeer van de aarde, steeg de temperatuur opeens tot 2,500° C.
Kortom, hoog boven de aarde is een perfect systeem aan het werk. Het omringt onze wereld en beschermt het tegen bedreigingen van buitenaf. Eeuwen geleden heeft Allah ons al in de Qoer'aan verteld dat de atmosfeer van de wereld voor ons werkt als een beschermend schild.
De hemel die terug stuurt
In vers 11 van Soerah at-Tariq in de Qoer'aan wordt er verwezen naar de terug sturende functie van de hemel:
Dit woord dat in de Qoer'aan vertaling als cyclisch uitgelegd wordt, kan ook terugsturen of teruggeven betekenen. Zoals we weten bestaat de atmosfeer om de aarde heen, uit vele lagen. Iedere laag dient een belangrijk doel ten bate van het leven. Uit onderzoek is gebleken dat deze lagen ook de functie hebben om materiaal of straling waar ze bloot aan gesteld worden terug te stralen, de ruimte in of naar beneden naar de aarde. Laten we eens een paar voorbeelden bekijken van deze 'recycling' functie van de lagen die de aarde omringen.
De troposfeer, 13 tot 15 km boven de aarde, stelt waterdamp in staat om van het aardoppervlakte op te stijgen, te condenseren en als regen terug te keren.
De ozonlaag, de onderste laag van de stratosfeer op een hoogte van 25 km boven de aarde, reflecteert schadelijke straling en ultraviolet licht dat uit de ruimte komt en straalt het terug de ruimte in. De ionosfeer, reflecteert radiogolven die op aarde uitgezonden worden naar de verschillende delen van de wereld, net als een passieve communicatiesatelliet, en maakt dus draadloze communicatie, radio en televisie-uitzendingen, over lange afstanden mogelijk.
De laag van de magnetosfeer weerkaatst schadelijke radioactieve deeltjes die door de zon en andere sterren uitgestoten worden en stuurt deze terug de ruimte in, voordat deze de aarde kunnen bereiken. Het feit dat deze eigenschap van de atmosferische lagen, die pas in het recente verleden is aangetoond, reeds eeuwen geleden in de Qoer'aan omschreven werd, laat weer opnieuw zien dat de Qoer'aan het woord van Allah is.
De lagen van de atmosfeer
Een feit, geopenbaard in de verzen van de Qoer'aan, over het universum, is dat de hemel opgebouwd is uit zeven lagen.
Hij is het Die voor jullie alles geschapen heeft wat op aarde is. Toen reikte Hij over de hemel en maakte zeven hemelen en Hij is de Kenner van alle zaken.
Toen rees Hij boven naar de hemel toen het rook was, en zei daartegen en tegen de aarde:
"Komen jullie beiden, vrijwillig of onvrijwillig." Zij zeiden beiden: "Wij komen vrijwillig." Toen voltooide en beëindigde Hij hun scheppen (zoals) zeven hemelen in twee dagen en Hij gaf elke hemel zijn eigen werk
Het woord 'hemelen' dat in veel verzen van de Qoer'aan gebruikt wordt, verwijst zowel naar de lucht boven de aarde, als naar het gehele universum. Gegeven deze betekenis van het woord zien we dat de hemel van de aarde, of de atmosfeer, opgebouwd is uit zeven lagen.
Tegenwoordig is het inderdaad bekend dat de atmosfeer van de wereld uit verschillende lagen bestaat, die boven op elkaar liggen. De definities die gebaseerd zijn op eigenschappen van chemische inhoud of luchttemperatuur hebben bepaald dat de atmosfeer van de aarde uit zeven lagen bestaat. Volgens de 'Limited Fine Mesh Model' (LFMMII), een model van de atmosfeer dat gebruikt wordt om een schatting te maken van de weervoorspellingen gedurende 48 uur, heeft de atmosfeer ook zeven lagen. Volgens de moderne geologische definities zijn de zeven lagen van de atmosfeer de volgende:
Een ander belangrijk wonder met betrekking tot dit onderwerp, wordt in Soerah Foessilat, vers 12, vermeld, middels de verklaring: "Hij gaf elke hemel zijn eigen werk." Met andere woorden, in dit vers laat Allah zien dat Hij aan iedere hemel een eigen taak heeft toegewezen. Zoals in voorafgaande hoofdstukken is gebleken, heeft iedere laag zijn vitale plichten voor het nut van de mensheid en voor al het andere leven op aarde. Iedere laag heeft een speciale functie, variërend van het vormen van regen tot het beschermen tegen schadelijke straling, van het weerkaatsen van radiogolven tot het beschermen tegen de schadelijke effecten van meteoren.
De onderstaande verzen vertellen ons over het verschijnsel van de zeven lagen in de atmosfeer:
Zien jullie niet hoe Allah de zeven hemelen, de één boven de ander, geschapen heeft
Het is een groot wonder dat deze feiten, veertienhonderd jaar geleden uitvoerig in de Qoer'aan, zijn genoemd. Deze feiten zouden zonder de technologie van de 20ste eeuw onmogelijk ontdekt kunnen zijn.
De functie van bergen
De Qoer'aan vestigt onze aandacht op een belangrijke functie van de bergen:
En Wij hebben op de aarde stevige bergen geplaatst, anders zou zij met hen schudden
Zoals we gezien hebben, staat er in het vers dat de bergen de functie hebben om de aarde tegen schokken te beschermen. Dit feit was bij niemand bekend, in de tijd dat de Qoer'aan geopenbaard werd. Het is eigenlijk pas recent duidelijk geworden als uitkomst van de ontdekkingen van de moderne geologie.
Volgens deze ontdekkingen, worden bergen gevormd als resultaat van de bewegingen en van de botsing van massieve platen, die de aardkorst vormen. Als twee platen met elkaar in aanraking komen, schuift de sterkere onder de andere, die plaat bovenop buigt en vormt hoogtes en bergen. De laag eronder strekt zich onder de grond uit en maakt een diepe strekking naar beneden. Dit heeft het gevolg, zoals al eerder gezegd is, dat de bergen een deel onder het aardoppervlak hebben dat net zo groot is als de zichtbare delen op de aarde. In een wetenschappelijke tekst wordt de structuur van de bergen als volgt beschreven:
"Als de continenten dikker worden, zoals in berggebieden, dan zinkt de aardkorst dieper in de mantel."
In een vers wordt gewezen op deze rol van de bergen en vergeleken met 'pinnen':
Hebben Wij de aarde niet als een bed uitgespreid? En de bergen als pinnen?
Met andere woorden, bergen nagelen de platen aan de aardkorst vast, door zich op de bevestigingspunten van deze platen, boven en onder het aardoppervlakte, uit te strekken. Op deze manier bevestigen zij de aardkorst en voorkomen zij dat deze over de magmalaag of tussen de platen gaat zwerven. Kortom, we kunnen de bergen als spijkers zien die stukken hout vasthouden.
Deze bevestigende functie van de bergen wordt in de wetenschappelijke literatuur met de term 'isotasie' aangeduid. Isotasie betekent het volgende:
Isotasie: algemeen evenwicht op de aardkorst bereikt door een stroom van rotsmateriaal, onder het oppervlakte onder gravitationische druk.
Deze vitale rol van de bergen, die door de moderne geologie en seismologisch onderzoek ontdekt is, was eeuwen geleden in de Qoer'aan geopenbaard als een voorbeeld van de suprème wijsheid van de schepping van Allah.
En Wij hebben op de aarde stevige bergen geplaatst, anders zou zij met hen schudden
Deze beweging van de bergen wordt veroorzaakt door de beweging van de aardkorst waar ze op staan. De aardkorst 'drijft' op de mantel, die een grotere dichtheid heeft. Het was aan het begin van de 20ste eeuw dat voor het eerst in de geschiedenis, een Duitse wetenschapper, Alfred Wegener, de gedachte uitte dat de continenten van de aarde, toen ze gevormd werden, met elkaar verbonden waren, en dat ze daarna in verschillende richting afgedreven zijn, en zich dus van elkaar scheidden, terwijl ze van elkaar afdreven.
Pas in de tachtiger jaren van de twintigste eeuw begrepen geologen dat Wegener gelijk had; dit was 50 jaar na zijn dood. Wegener beweerde in een artikel uit 1915, dat 500 miljoen jaar geleden de landmassa van de aarde samengevoegd was, en deze grote massa, Pangaea genoemd, bevond zich op de Zuidpool.
Ongeveer 180 miljoen jaar geleden deelde Pangaea zich in tweeën, elk deel dreef een andere kant op. Het ene gigantische continent was Gondwana en dit omvatte Afrika, Australië, Antarctica en India. Het andere was Laurasia en dit omvatte Europa, Noord-Amerika en Azië zonder India. Tijdens de daaropvolgende 150 miljoen jaar na deze opsplitsing, werden Gondwana en Laurasia verdeeld in kleinere gedeelten. Deze continenten die na de opsplitsing van Pangaea ontstonden, hebben zich voortdurend bewogen over het aardoppervlakte, met een snelheid van enkele centimeters per jaar, ondertussen veranderden de verhoudingen van land en water op de aarde.
In het begin van de twintigste eeuw, als resultaat van een destijds uitgevoerd geologisch onderzoek, werd de ontdekte beweging van de aardkorst als volgt door wetenschappers uitgelegd:
De korst en het bovenste gedeelte van de mantel, met een dikte van ongeveer 100 km, zijn in onderdelen, die platen worden genoemd, verdeeld. Er zijn zes grote platen en verschillende kleinere. Volgens de theorie, genaamd tektonische platen, bewegen deze platen zich op aarde, en zij dragen de bodem van de continenten en de oceanen met zich mee. De beweging van de continenten is volgens metingen van 1 tot 5 cm per jaar. Aangezien de platen blijven bewegen, zal dit leiden tot een langzame verandering in de geografie van de aarde. Ieder jaar, bijvoorbeeld, wordt de Atlantische Oceaan een stukje wijder.
Er wordt hier iets heel belangrijks gezegd: Allah verwees in het vers naar de beweging van de bergen en aan het wegdrijven. Tegenwoordig gebruiken de moderne wetenschappers de term: "de drift van de continenten" voor deze beweging.
Dit is beslist één van de wonderen van de Qoer'aan, dat dit feit, dat pas door de wetenschap ontdekt is, al eerder in de Qoer'aan vermeld werd.
Het wonder in het ijzer
In de Qoer'aan is ijzer één van de elementen die naar voren worden gebracht. In Soerah al-Hadied (wat ijzer betekent), wordt ons verteld:
En Wij hebben ijzer neer gezonden, waarin een geweldige macht ligt en ook veel profijt voor de mensheid.
Het woord "neer gezonden", dat in dit vers speciaal voor het ijzer gebruikt wordt, zou een metaforische betekenis kunnen hebben, teneinde uit te leggen, dat ijzer tot nut van de mensen is gegeven. Maar als we de letterlijke betekenis van het woord nemen, n.l. 'het fysiek uit de hemel naar beneden sturen', zoals in het geval van neerslag of zonnestralen, realiseren wij ons dat dit vers duidt op een veelbetekenend wetenschappelijk wonder.
Dit is vanwege het feit dat moderne astronomische ontdekkingen hebben uitgewezen dat het ijzer dat in onze wereld gevonden wordt, afkomstig is van de gigantische sterren in de ruimte. Niet alleen het ijzer op aarde maar ook het ijzer in het gehele zonnestelsel komt uit de diepe ruimte aangezien de temperatuur van de zon niet voldoende is om het element ijzer te vormen. Het ijzer kan slechts gevormd worden in sterren die veel groter zijn dan de zon, waar de temperatuur kan stijgen tot een paar honderd miljoen graden. Als de hoeveelheid ijzer in een ster, boven een bepaald niveau komt, heeft die ster er geen ruimte meer voor, en zal uiteindelijk ontploffen in een wat genoemd wordt 'nova' of 'supernova'. Het gevolg van deze ontploffing is dat meteoren, die ijzer bevatten, zich over het hele universum verspreiden en zich door de ruimte verplaatsen totdat ze door de zwaartekracht van een hemellichaam aangetrokken worden.
Dit alles laat zien dat ijzer niet op de aarde gevormd werd, maar afkomstig is van in de ruimte exploderende sterren met de hulp van meteoren, en het werd 'neer gezonden' op precies dezelfde manier, zoals is verklaard in het vers. Het is duidelijk dat dit feit in de zevende eeuw, toen de Qoer'aan geopenbaard werd, wetenschappelijk onbekend was.
De relativiteit van tijd
Tegenwoordig is de relativiteit van tijd een bewezen wetenschappelijk feit. Dit werd door de relativiteitstheorie van Einstein, in het begin van de 20ste eeuw, duidelijk gemaakt. Tot dat moment wisten de mensen niet dat tijd een relatief concept was, en dat het afhankelijk van de omgeving, kon veranderen. Maar de vermaarde wetenschapper Albert Einstein heeft dit feit duidelijk in zijn relativiteitstheorie bewezen. Hij liet zien dat tijd afhankelijk is van massa en van snelheid. In de geschiedenis van de mensheid heeft niemand ooit eerder dit feit duidelijk uitgelegd.
Maar hier is één uitzondering op; de Qoer'aan omvat informatie over het feit dat tijd relatief is! Over dit onderwerp staat in enkele verzen:
En waarlijk, een dag met jullie Heer is als duizend jaren van jullie berekening.
Hij regelt (alle) zaken van de hemelen en de aarde, dan zal het (de zaak) op een dag, die een duizend jaar van jullie berekening duurt naar Hem opstijgen.
In een aantal verzen wordt er op gewezen dat mensen tijd verschillend ervaren en dat mensen een korte periode soms als een heel lange ervaren. Het volgende gevoerde gesprek van mensen tijdens hun oordeel in het hiernamaals, is hier een goed voorbeeld van.
Hij zal zeggen:
"Hoeveel jaren zijn jullie op aarde gebleven?" Zij zullen zeggen: "Wij bleven een dag of een deel van een dag. Vraag het aan degenen die het bijhielden." Hij zal zeggen: "Jullie zijn slechts kort gebleven – als jullie dat maar wisten!"
Het feit dat de relativiteit van tijd zo duidelijk in de Qoer'aan, een boek waarvan de openbaring in 610 na chr. is begonnen, genoemd wordt, is een ander bewijs dat het een heilig boek is.
De juiste verhouding van de neerslag
Eén van de onderdelen van de regen waar de Qoer'aan informatie over geeft, is dat het in de juiste hoeveelheid naar de aarde wordt gestuurd. Dit wordt in Soerah az-Zoechroef als volgt geformuleerd:
En Die water (regen) uit de hemel neer heeft gestuurd in een afgepaste maat. Dan hebben Wij het dode land daarmee tot leven gebracht en zo worden jullie ook voortgebracht.
Deze afgepaste hoeveelheid regen is weer door de moderne wetenschap ontdekt. Er wordt aangenomen dat in één seconde ongeveer 16 miljoen ton water van de aarde verdampt. Dit komt neer op 513 triljoen ton per jaar. Deze hoeveelheid staat gelijk aan de hoeveelheid regen die in een jaar op aarde valt. Dit houdt in dat het water voortdurend circuleert in een evenwichtige cyclus, in een 'maat'. Het leven op aarde is afhankelijk van deze waterkringloop. Zelfs als de mensen alle beschikbare technologie in de wereld zouden gebruiken, dan zouden ze nog niet in staat zijn om deze kringloop kunstmatig te maken. Zelfs een kleine afwijking in dit evenwicht zou heel snel leiden tot een grote ecologische onevenwichtigheid, die het einde kan betekenen voor het leven op aarde. Maar dit gebeurt nooit, en de regen blijft ieder jaar in precies dezelfde hoeveelheid vallen, zoals in de Qoer'aan geopenbaard is.
De vorming van de neerslag
Gedurende een lange tijd was het een groot mysterie hoe de regen gevormd werd. Pas toen de weerradar was uitgevonden werd het mogelijk om de verschillende stadia waarin regen gevormd is, te ontdekken.
Volgens deze ontdekking vindt de vorming van neerslag in drie stadia plaats. Eerst stijgt 'de grondstof' voor de neerslag op in de lucht, door middel van de wind. Later worden er wolken gevormd en tenslotte verschijnen de regendruppels.
De verhandeling van de Qoer'aan over de vorming van neerslag verwijst precies naar dit proces. In een vers wordt deze vorming op de volgende manier beschreven:
Allah is Degene Die de winden stuurt, zodat zij wolken verzamelen en hen over de hemel verdelen zoals Hij wil en hen dan in delen opbreekt, tot jullie uit hun midden regendruppels zien voortkomen! Dan als Hij ze op de dienaren die Hij wil laat vallen, zie! Zij verheugen zich!
Laten we nu deze drie stadia die in het vers omschreven zijn eens technischer bekijken:
Het eerste stadium: "Allah is Degene Die de winden stuurt..." Ontelbare luchtbelletjes, gevormd door het schuimen van de oceaan, springen voortdurend open en veroorzaken waterdeeltjes die in de lucht worden geworpen. Deze deeltjes, die rijk zijn aan zout, worden vervolgens door de winden weggedragen en rijzen dan op in de atmosfeer. Deze deeltjes die aerosols genoemd worden, functioneren als een waterval en vormen wolkendruppels, door in de buurt van water, damp te verzamelen die uit de zeeën opstijgen als kleine druppels.
Het tweede stadium: "zodat zij wolken verzamelen en hen over de hemel verdelen zoals Hij wil en hen dan in delen opbreekt..." De wolken worden gevormd van waterdamp die condenseert rondom de zoutkristallen of de stofdeeltjes in de lucht. Omdat de waterdruppels in deze wolken erg klein zijn (een doorsnede tussen de 0,01 en 0,02 mm) worden de wolken in de lucht opgehangen, en verspreiden zich over de hemel. Aldus is de hemel met wolken bedekt.
Het derde stadium: "tot jullie uit hun midden regendruppels zien voortkomen!" De waterdeeltjes die de zoutkristallen en stofdeeltjes omringen, verdikken zich en vormen regendruppels. Druppels die zwaarder worden dan de lucht verlaten de wolken en beginnen als regen op de grond neer te komen.
Zoals we zien, wordt ieder stadium van de vorming van regen, in de Qoer'aan verzen vermeld. Bovendien worden deze stadia precies in de juiste volgorde uitgelegd. Net zoals met vele andere natuurlijke fenomenen op de aarde, geeft Allah ook de allerbeste uitleg over dit fenomeen en vertelt het aan de mensen in de Qoer'aan, eeuwen voordat het ontdekt werd.
In een ander vers wordt de volgende informatie gegeven over de vorming van de regen:
Zie jij niet dat Allah de wolken zachtjes voortduwt, en hen dan samenvoegt, vervolgens hen tot een hoop met lagen maakt en zie je niet dat de regen tussen hen voortkomt. En Hij laat uit de lucht hagel (zoals) bergen komen en slaat daarmee wie Hij wil en weerhoudt het van wie Hij wil. De levendige flits van de bliksem verblindt bijna het gezichtsvermogen.
Wetenschappers die de soorten wolken onderzochten kwamen opvallende resultaten tegen als het ging over de vorming van regenwolken. Regenwolken worden volgens vastgelegde systemen en stadia gevormd. De vormingsstadia van cumulonimbus, een soort regenwolk zijn de volgende:
1e stadium: voortgedreven worden. Wolken worden weggedragen, d.w.z. ze worden door de wind voort geblazen.
2e stadium: samenvoeging. Dan worden de kleine wolken (cumuluswolken) die door de wind voort geblazen worden, samengevoegd en vormen een grotere wolk.
3e stadium: opstapeling: Als de kleine wolken zich samenvoegen, dan stijgt de opwaartse luchtstroom in de grote wolk. De opwaartse luchtstromen in het midden van de wolk zijn groter dan die aan de rand. Deze opwaartse luchtstroom zorgt ervoor dat de wolk verticaal groeit, de wolk stapelt zich op. Deze verticale groei zorgt ervoor dat de wolk zich in koelere gedeelten van de atmosfeer uitstrekt, daar komen de deeltjes water en hagel samen en worden groter en groter. Als deze druppels water en hagel te zwaar worden voor de opwaartse luchtstroom om hen te ondersteunen, beginnen ze uit de wolk te vallen, als regen, hagel etc.
We moeten niet vergeten dat de meteorologen pas recent deze details van de wolkvorming, structuur en functie te weten zijn gekomen en wel door het gebruik van technisch hoog ontwikkeld materiaal, zoals vliegtuigen, satellieten en computers. Het is duidelijk dat Allah ons een stukje informatie gegeven heeft waar men 1400 jaar geleden, niet van op de hoogte geweest kon zijn.
De bevruchtende winden
In een vers van de Qoer'aan worden de bevruchtende eigenschap van de winden en de vorming van regen, als resultaat, genoemd.
En Wij sturen bevruchtende winden, dan laten Wij het water uit de hemel neerdalen, en Wij geven het jullie te drinken
In dit vers wordt gewezen op het feit dat het eerste stadium van de vorming van neerslag, wind is. De enige relatie tussen wind en regen, die bekend was tot het begin van de 20ste eeuw, was dat de wind de wolken voortdreef. Maar ontdekkingen in de moderne meteorologie hebben de 'vruchtbaar makende' rol van de wind bij de vorming van regen, gedemonstreerd...
De "bevruchtende" functie van de wind is de volgende:
Aan de oppervlakte van de oceanen en zeeën worden ontelbare luchtbellen gevormd door de schuimende werking van het water. Op het moment dat deze luchtbelletjes open springen, worden duizenden kleine deeltjes met een doorsnede van maar een honderdste millimeter in de lucht geslingerd. Deze deeltjes, aerosols, vermengen zich met het stof dat door de wind van het land is afgeblazen en worden dan naar de bovenste laag van de atmosfeer gedragen. Deze deeltjes worden door de wind naar grotere hoogten vervoerd en komen in contact met de waterdamp aldaar... De waterdamp rondom deze deeltjes condenseert en verandert in waterdruppels. Deze waterdruppels komen samen en vormen wolken, en vallen tenslotte in de vorm van neerslag op aarde.
Zoals we zien, 'bevruchten' de winden de waterdamp die in de lucht zweeft met de deeltjes die zij van de zee meedragen en helpen zij tenslotte bij de vorming van regenwolken.
Als de winden deze eigenschap niet hadden, zouden er nooit in de bovenste atmosfeer waterdruppeltjes gevormd worden en zou er nooit zoiets als regen bestaan.
Het belangrijke punt hier is dat de belangrijke rol van de wind bij de vorming van regen eeuwen geleden in een vers van de Qoer'aan vermeld werd, in een tijd waarin de mensen maar heel weinig over natuurlijke fenomenen wisten.
De zeeën die zich niet met elkaar mengen
Eén van de eigenschappen van de zeeën welke pas onlangs ontdekt is, wordt in een Qoer'aanvers als volgt omschreven:
Hij heeft de twee zeeën losgelaten om elkaar te ontmoeten. Tussen hen is een scheiding die geen van beiden voorbij kan gaan.
De eigenschap van zeeën, n.l. dat ze bij elkaar komen, zonder dat er vermenging met elkaar plaatsvindt, is pas onlangs door oceanografen ontdekt. Door de fysieke kracht, die "oppervlaktespanning" genoemd wordt, vermengen de wateren van naast elkaar liggende zeeën zich niet met elkaar. Dit wordt veroorzaakt door een verschil in dichtheid van hun wateren, de oppervlaktespanning voorkomt de menging met elkaar, net alsof er een dunne muur tussen hen is.
Het is interessant, dat in een tijd dat de mensen geen kennis van natuurkunde, van oppervlaktespanning of van oceanografie hadden, dit in de Qoer'aan is geopenbaard.
De duisternis in de zeeën en de inwendige golven
Of (de toestand van de ongelovigen) is als de duisternis van een grote diepe zee, overweldigt door een grote golf, met een grote golf aan haar top en daarboven donkere wolken, duisternis op duisternis, als iemand zijn hand uitsteekt, kan hij het nauwelijks zien! En degene waarvoor Allah niet het licht heeft aangewezen, voor hen is er geen licht.
De algemene omgeving van de diepzee wordt in het boek 'Oceans' beschreven:
De duisternis in de diep zeeën en in de oceanen wordt op een diepte van 200 meter en lager gevonden. Op deze diepte is er bijna geen licht. Beneden een diepte van 1000 meter is er helemaal geen licht.
Tegenwoordig hebben we kennis over de algemene structuur van de zee, over de eigenschappen van de levende wezens daarin, over het zoutgehalte en ook over de hoeveelheid water die het bevat, over de oppervlakte en over de diepte. Onderzeeërs en bijzonder instrumentarium, ontwikkeld door de moderne technologie, stellen de wetenschappers in staat dit soort informatie te verkrijgen. Mensen kunnen zonder de hulp van speciale uitrustingen niet dieper dan zeventig meter duiken. Zij kunnen niet zonder hulp overleven in de diepe, donkere delen van de oceaan, zoals op de diepte van 200 meter. Daarom hebben wetenschappers pas kortgeleden deze gedetailleerde stukjes informatie over de zeeën ontdekt. Maar 'de duisternis van de diepe zee' is informatie die door de Qoer'aan verstrekt is. Het is beslist één van de wonderen van de Qoer'aan dat zulke informatie gegeven werd in een tijd waarin er geen uitrusting was die de mens in staat stelde om naar de diepte van de oceaan te duiken.
Bovendien staat er in de verklaring van vers 40 van Soerah an-Noer: "als de duisternis van een grote diepe zee, overweldigt door een grote golf, met een grote golf aan haar top en daarboven donkere wolken." Dit vestigt de aandacht op een ander wonder van de Qoer'aan.
Wetenschappers hebben onlangs ontdekt dat er golven in de zee zijn, die 'verschijnen op de scheidingslijnen van de dichtheid tussen lagen van verschillende dichtheid'. Deze 'inwendige' golven bedekken de diepe wateren van zeeën en oceanen, aangezien diep water een hogere dichtheid heeft dan het daarboven liggende water. De 'inwendige' golven zijn als oppervlaktegolven, ze kunnen breken, net als oppervlaktegolven. 'Inwendige golven kunnen niet door het menselijk oog worden waargenomen, maar ze kunnen worden opgespoord door op een bepaalde locatie de veranderingen in de temperatuur of het zoutgehalte te bestuderen'.
Deze uitspraak van de Qoer'aan komt absoluut overeen met de bovenstaande uitleg. Zonder onderzoek, kan men alleen de golven aan de oppervlakte van de zee zien. Het is onmogelijk dat iemand iets weet over de 'inwendige' golven, onderin de zee. Maar in Soerah an-Noer vestigt Allah onze aandacht op een ander soort golf, die in de diepte van de oceanen voorkomt. Dit feit, dat wetenschappers pas hebben ontdekt, laat opnieuw zien dat de Qoer'aan, het woord van Allah is.
Het gebied dat onze bewegingen beheerst
Nee! Als hij niet ophoudt, zullen Wij hem bij zijn voorhoofdslok grijpen! Een leugenachtige zondige voorhoofdslok!
De uitdrukking: een leugenachtige zondige voorhoofdslok in het bovenstaande vers is heel interessant. Onderzoek dat in de laatste jaren is uitgevoerd, heeft duidelijk gemaakt dat het prefrontale gebied, dat verantwoordelijk is voor de regeling van specifieke functies van de hersenen, in het frontale deel van de schedel ligt. Wetenschappers hebben de functies van dit gebied, waar de Qoer'aan al veertienhonderd jaar geleden op wees, pas de laatste 60 jaren ontdekt. Als we in de schedel, aan de voorkant van het hoofd kijken, zullen we het frontale gebied van de grote hersenen aantreffen. In een boek getiteld Essentials of Anatomy and Physiology, dat ook de resultaten van het laatste onderzoek van de functies van dit gebied bevat, wordt gezegd:
De motivatie en het vermogen om iets te plannen en de bedoelde bewegingen vinden plaats, in het voorste gedeelte van de frontale lobben, in het prefrontale gebied. Dit is het gebied van de associatie hersenschors…
Het boek gaat verder:
Vanwege zijn betrokkenheid bij motivatie, wordt aangenomen dat het prefrontale gebied ook het functionele centrum voor agressie is…
Dit gebied van de grote hersenen is verantwoordelijk voor planning, motivatie en het beginnen van goed en slecht gedrag en het is verantwoordelijk voor het vertellen van leugens en van de waarheid.
Het is duidelijk dat de uitdrukking "de leugenachtige, zondige voorhoofdslok" volledig correspondeert met de bovenstaande uitleg. Dit feit, dat wetenschappers pas sinds 60 jaar weten, is door Allah eeuwen geleden in de Qoer'aan vermeld.
De geboorte van een mens
In de Qoer'aan worden veel verschillende onderwerpen genoemd om de mensen tot het geloof uit te nodigen. Soms heeft Allah de hemelen, soms de dieren en soms de planten als bewijs aan de mens laten zien. In veel verzen worden de mensen opgeroepen om hun aandacht op hun eigen creatie te richten. Ze worden er vaak aan herinnerd hoe de mens in de wereld kwam, welke stadia deze heeft moeten doorlopen en wat zijn essentie is:
Wij schiepen jullie, waarom geloofden jullie dan niet? Vertel Mij dan over het menselijke zaad dat jullie uitstoten. Zijn jullie het die het geschapen hebben of zijn Wij de Schepper?
Het wonderbaarlijke aspect van de schepping van de mens, wordt in veel andere verzen benadrukt. Sommige stukken informatie in deze verzen, zijn zo gedetailleerd dat het onmogelijk is, voor welk levend wezen dan ook, om dat in de zevende eeuw geweten te kunnen hebben. Hier volgen er een paar:
De mens is niet van het gehele zaad geschapen, maar slechts van een klein gedeelte daarvan (sperma)
Het is de man die het geslacht van de baby bepaalt
Het menselijk embryo nestelt zich in de baarmoeder van de moeder als een bloedzuiger aan de baarmoeder vast
Het embryo ontwikkelt zich in drie donkere gebieden in de baarmoeder.
Deze bovenstaande informatie onderdelen, ging het kennisniveau van de mensen die in die tijd leefden, ver te boven. Deze werden bevestigd door de wetenschap van de twintigste eeuw. De ontdekking van deze feiten kon slechts mogelijk zijn door de in de 20e eeuw bereikte technologie. Laten we hen nu één voor één bekijken.
Een druppel zaad
Het sperma maakt een reis in het lichaam van de moeder totdat de eicel wordt bereikt. Slechts duizend van de 250 miljoen spermacellen slagen erin de eicel te bereiken. Aan het einde van deze vijf minuten durende wedstrijd, zal de eicel, ter grootte van een half korreltje zout, één zaadcel binnen laten. Dat wil zeggen dat de essentie van de man niet het hele zaad is, maar een klein gedeelte daarvan. Dit wordt in Soerah al-Qiyama als volgt uitgelegd:
Denkt de mens dat hij alleen wordt gelaten. Was hij geen gemengd mannelijke afscheiding die uit werd gegoten?
Zoals we gezien hebben, vertelt de Qoer'aan ons dat de mens niet van het hele zaad gemaakt is, maar van een klein gedeelte daarvan. De bijzondere nadruk in deze verklaring, verkondigt een feit dat pas onlangs door de moderne wetenschap is ontdekt, en dit bewijst dat de verklaring, het woord van Allah is.
Het mengsel in het spermazaad
De vloeistof die sperma genoemd wordt en die de zaadcellen bevat, bestaat niet louter alleen uit zaadcellen. In tegendeel, het wordt gevormd uit een mengsel van verschillende vloeistoffen. Deze vloeistoffen hebben verschillende functies, zoals het bevatten van de suiker die nodig is om energie aan de zaadcellen te leveren, het neutraliseren van de zuren aan de ingang van de baarmoeder, en het vormen van een gladde omgeving zodat de zaadcellen zich gemakkelijk kunnen verplaatsen.
Interessant genoeg is het, dat dit feit dat door de moderne wetenschap ontdekt is ook genoemd wordt in de Qoer'aan als er over sperma gesproken wordt, en het sperma wordt omschreven als een gemengde vloeistof:
Waarlijk, Wij hebben de mens uit druppels van gemengd zaad geschapen zodat hij beproefd kan worden, dus maakten Wij hem horend en ziend.
In een ander vers wordt ook naar sperma verwezen als een mengsel, en het wordt benadrukt dat de mens geschapen is van het 'extract' van dit mengsel:
Die alles wat Hij geschapen heeft goed maakt en Hij begon de schepping van de mens van klei. Toen maakte Hij hun nageslacht van een extract van uitgestoten vloeistof.
Het Arabische woord 'sulala' vertaald als 'extract,' betekent het essentiële of het beste deel van iets. In beide betekenissen betekent het 'een deel van een geheel'. Dit laat zien dat de Qoer'aan het woord van Allah is, Die de schepping van de mens kent tot in het kleinste detail.
Het geslacht van de baby
Nog niet zolang geleden dacht men dat het geslacht van de baby door de cellen van de moeder bepaald werd. Of op z'n minst werd er geloofd dat het geslacht bepaald werd door de mannelijke en vrouwelijke cellen samen. Maar de Qoer'aan geeft ons heel andere informatie. Daarin staat dat de mannelijkheid of vrouwelijkheid geschapen wordt van 'een druppel sperma die uitgestoten is.'
En dat Hij in paren schept – mannelijk en vrouwelijk, van een druppel zaad wanneer het uitgestoten is;
De ontwikkelingen in de genetica en in de moleculaire biologie hebben de nauwkeurigheid van de informatie die in de Qoer'aan gegeven is, wetenschappelijk bevestigd. Tegenwoordig weten we dat het geslacht bepaald wordt door de zaadcellen van de man en dat de vrouw in dit proces geen rol heeft. Chromosomen zijn de belangrijkste elementen die het geslacht bepalen. Twee van de 46 chromosomen die de structuur van de mens bepalen, worden herkend als geslachtschromosomen. Deze twee chromosomen worden bij de man 'XY' genoemd en bij de vrouw 'XX', want de vorm van de chromosomen lijken op deze letters. Het Y chromosoom draagt de genen die de mannelijkheid bepalen, terwijl het X chromosoom de genen draagt die de vrouwelijkheid bepalen.
De vorming van een nieuwe mens begint met de kruiscombinatie van één van deze chromosomen, die in mannen en vrouwen in paren bestaan. Bij vrouwen zijn beide delen van de geslachtscel die zich tijdens de ovulatie splitst, dragers van het X chromosoom. De geslachtscel van de man, daar en tegen, produceert twee verschillende soorten sperma, één die X chromosomen bevat en de ander die Y chromosomen bevat. Als een X chromosoom van een vrouw samensmelt met een X chromosoom van een man dan is de baby een meisje. Als het samensmelt met een zaadcel die een Y chromosoom bevat, is de baby een jongen.
Met andere woorden, het geslacht van de baby hangt af van het soort chromosoom van de man dat met de eicel van de vrouw versmelt.
Van dit alles was niets bekend tot de ontdekking van genetica in de 20ste eeuw. Inderdaad werd er in veel culturen geloofd dat het geslacht van de baby bepaald werd door het lichaam van de vrouw. Dat is dan ook de reden waarom vrouwen er de schuld van kregen als zij van een meisje bevielen.
Veertien eeuwen voordat de menselijke genen ontdekt werden, gaf de Qoer'aan echter informatie dat dit bijgeloof ontkent en verwees naar het feit dat de oorsprong van het geslacht niet afhankelijk is van de vrouw maar afhankelijk is van het zaad dat van de man afkomstig is.
Een bloedklonter hangend in de baarmoeder
Als we de feiten over de vorming van de mens in de Qoer'aan blijven onderzoeken, komen we opnieuw een heel belangrijk wetenschappelijk wonder tegen.
Als het sperma van de man met de eicel van de vrouw versmelt, dan is de essentie van de toekomstige baby, gevormd. Deze ene cel, die in de biologie bekend staat als 'zygoot', zal meteen met deling beginnen en uiteindelijk een 'stuk vlees' worden dat een embryo genoemd wordt. Dit kan natuurlijk door mensen alleen maar gezien worden indien zij gebruik maken van een microscoop.
Het embryo brengt zijn ontwikkelingsperiode niet in een leegte door. Het hangt aan de baarmoeder, net als wortels die via hun uitlopers, stevig in de aarde zijn geworteld. Door deze verbinding, kan het embryo voedingstoffen, noodzakelijk voor de groei, verkrijgen uit het lichaam van de moeder.
Hier, op dit punt, is een heel belangrijk wonder van de Qoer'aan geopenbaard. Voor de verwijzing naar het embryo dat zich in de baarmoeder van de moeder ontwikkelt, gebruikt Allah het woord 'alaq' in de Qoer'aan:
Lees! In de naam van je Heer, Die (al het bestaande) heeft geschapen. De mens heeft geschapen van een bloedklonter. Lees! En je Heer is de meest Vrijgevige.
De betekenis van het Arabische woord 'alaq' is: 'iets dat ergens aan hangt'. Het woord wordt letterlijk gebruikt om bloedzuigers te beschrijven die aan een lichaam hangen en vast klitten, om bloed op te zuigen.
Het gebruik van een zo passend woord om de ontwikkeling van een embryo in de baarmoeder te beschrijven, bewijst weer opnieuw dat de Qoer'aan het woord van Allah, de Heer der Werelden, is.
Het bedekken van de spieren over de beenderen
Andere belangrijke informatie die in de verzen van de Qoer'aan wordt gegeven is m.b.t. de ontwikkelingsstadia van een mens in de baarmoeder. Er wordt in de verzen verklaard dat in de baarmoeder, de beenderen zich het eerst ontwikkelen, en dan worden de spieren die hen omkleden, gevormd.
Toen vormden Wij het mengsel van mannelijke en vrouwelijke seksuele afscheiding in een klonter, daarna maakten Wij van de klonter een kleine vleesklomp, dan maakten Wij uit die kleine vleesklomp beenderen, vervolgens bekleedden Wij die beenderen met vlees en dan brachten Wij het voort als een andere schepping. Gezegend dus is Allah, de Beste der Scheppers.
Embryologie is de tak van wetenschap die de ontwikkeling van het embryo in de baarmoeder bestudeert. Tot voor kort namen embryologen aan dat de beenderen en spieren zich tegelijkertijd in het embryo ontwikkelden. Maar hoog ontwikkeld microscopisch onderzoek, tengevolge van nieuwe technologische ontwikkelingen, heeft laten zien dat de openbaring van de Qoer'aan woord voor woord klopt.
Deze observaties, op microscopisch niveau, laten zien dat de ontwikkelingen in de baarmoeder precies zo plaatsvinden als in de verzen beschreven staat. Eerst verbeent het kraakbeenweefsel van het embryo. Dan komen spiercellen, geselecteerd uit het weefsel rondom de botten bijeen en omwikkelen de beenderen.
Deze gebeurtenis wordt in een wetenschappelijke publicatie getiteld 'Developing Human', in de volgende bewoordingen beschreven:
Tijdens de zevende week, begint het skelet zich in het lichaam te verspreiden en nemen de beenderen hun bekende vorm aan. Aan het einde van de zevende week en gedurende de achtste week, nemen de spieren hun plaats rond de beenderformaties in.
Dus de stadia van de menselijke ontwikkeling die in de Qoer'aan beschreven worden, zijn in perfecte harmonie met de bevindingen van de moderne embryologie.
De drie donkere stadia van de baby in de baarmoeder
In de Qoer'aan staat dat de mens in drie stadia in de baarmoeder wordt geschapen:
Hij heeft jullie in de baarmoeders van jullie moeders geschapen, schepping na schepping in drie sluiers van duisternis, zo is Allah, jullie Heer. Aan Hem is het Koninkrijk. Geen heeft het recht om aanbeden te worden, behalve Hij. Hoe kunnen jullie je dan afkeren?
Zoals begrepen kan worden, wordt in dit vers verteld dat de mens in de baarmoeder in drie verschillende stadia geschapen wordt. De moderne biologie heeft inderdaad ontdekt, dat de embryologische ontwikkeling van de baby op drie verschillende plaatsen in de baarmoeder plaatsvindt. Tegenwoordig is dit onderwerp basiskennis geworden, in alle embryologische handboeken die op de medische faculteit bestudeerd worden. Bijvoorbeeld in Basic Human Embryology, een basisboek op het gebied van de embryologie, wordt dit feit als volgt beschreven:
"Het leven in de baarmoeder bestaat uit drie stadia; pre-embryonisch, de eerste tweeënhalve week; als embryo, tot het einde van de achtste week; en als foetus, van de achtste week tot de bevalling."
Deze fasen verwijzen naar de verschillende ontwikkelingsstadia van de baby. Samengevat zijn de hoofd kenmerken van deze ontwikkelingsstadia, de volgende:
Pre-embryonische fase: in deze fase groeit de zygoot door deling en als het een hoopje cellen wordt, begraaft het zichzelf in de wand van de baarmoeder. Terwijl zij doorgroeien, verdelen de cellen zichzelf in drie lagen
Embryologische fase: de tweede fase duurt vijf en een halve week. Gedurende deze periode wordt de baby 'embryo' genoemd. In dit stadium beginnen de belangrijkste organen en systemen van het lichaam, vanuit de lagen van de cellen te verschijnen.
Foetale fase: vanaf deze fase, wordt het embryo 'foetus' genoemd. Deze fase begint in de achtste week van de zwangerschap en duurt tot het moment van bevalling. De speciale eigenschap van dit stadium is dat de foetus er als een mens uitziet, met een gezichtje, handjes en voetjes. Hoewel het in het begin slechts 3 cm lang is, zijn al zijn organen aanwezig. Deze fase duurt ongeveer 30 weken en de ontwikkeling gaat door tot de week van bevalling.
Informatie over de ontwikkeling in de baarmoeder zijn bekend geworden door observaties met moderne hulpmiddelen. Net als zoveel andere wetenschappelijke feiten, trekt Allah echter op een wonderbaarlijke manier, onze aandacht naar deze informatie, in de verzen van de Qoer'aan. Het feit dat er zulke gedetailleerde en accurate informatie in de Qoer'aan werd gegeven in een tijd dat mensen maar weinig kennis over medische zaken hadden, is een duidelijk bewijs dat de Qoer'aan niet het woord van de mens is maar het woord van Allah.
Moedermelk
Moedermelk, een ongeëvenaard mengsel, door Allah geschapen, is zowel een uitstekende voedingsbron voor de pasgeboren baby, als een substantie die de weerstand tegen ziektes vergroot. Zelfs kunstmatige babyvoeding, die door de hedendaagse technologie gemaakt wordt, kan deze verbazingwekkende voedingsbron, niet vervangen. Elke dag worden er nieuwe voordelen van de moedermelk t.b.v. de baby, ontdekt. Eén van de feiten die de wetenschap over moedermelk ontdekt heeft, is dat geven van borstvoeding tot twee jaren na de geboorte, erg veel voordelen heeft. Allah heeft ons, veertienhonderd jaar geleden, deze belangrijke informatie, die onlangs door de wetenschap ontdekt is, in het vers '…het spenen is gedurende twee jaar…' gegeven.
En Wij hebben de mens verplicht om (goed en plichtsgetrouw) voor zijn ouders te zijn. Zijn moeder baarde hem in zwakheid en pijn over zwakheid en pijn en zijn spenen is gedurende twee jaren – Dank daarom Mij en jullie ouders, - en bij Mij is de uiteindelijke bestemming.
Terwijl er in de Qoer'aan gezegd wordt dat het voor Allah gemakkelijk is om de mens na de dood weer tot leven te brengen, worden de vingerafdrukken van de mens in het bijzonder benadrukt:
Ja, Wij zijn in staat om de toppen van zijn vingers weer volmaakt in elkaar te zetten.
De nadruk op de vingertoppen heeft een hele speciale betekenis. Dit is zo, vanwege het feit dat de vorm en de details van elke vingerafdruk, uniek voor de betreffende persoon zijn. Iedereen die leeft of ooit in deze wereld heeft geleefd, heeft een uniek paar vingerafdrukken.
Verder is het zo dat zelfs tweelingen die dezelfde DNA reeks hebben, hun eigen set vingerafdrukken hebben. Vingerafdrukken krijgen voor de geboorte hun definitieve vorm en blijven gedurende hun hele leven hetzelfde, tenzij er blijvende littekens op voorkomen. Dit is dan ook de reden waarom vingerafdrukken als belangrijk bewijsmateriaal geaccepteerd worden, want zij kunnen maar één eigenaar hebben, en de wetenschap van de vingerafdrukken wordt als enige identificatiemethode gebruikt, waar geen vergissingen in voor kunnen komen.
Deze eigenschap van de vingerafdrukken is pas aan het einde van de 19de eeuw ontdekt. Hiervoor beschouwde de mensen de vingerafdrukken als slechts gewone groefjes, zonder er een specifiek belang of betekenis aan te geven. Maar in de Qoer'aan verwijst Allah naar de vingerafdrukken, waar nooit iemand in die tijd op gelet had en vestigt onze aandacht op hun belang – een belang dat pas tegenwoordig begrepen wordt.
