Το Κοράνι μας εφιστά την προσοχή σε μια πολύ σημαντική γεωλογική λειτουργία των βουνών.
Το Κοράνι μας εφιστά την προσοχή σε μια πολύ σημαντική γεωλογική λειτουργία των βουνών.
«Τοποθετήσαμε στέρεα κι ακλόνητα θεόρατα βουνά πάνω στη γη, έτσι ώστε η γη να μένει ασάλευτη κάτω από τα πόδια τους…»
Κοράνι, 21:31
Όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε, εκφράζεται στον στίχο αυτό η άποψη ότι τα βουνά συντελούν στην αποτροπή των διαταραχών της ισορροπίας πάνω στη γη.
Αυτή την πραγματικότητα δεν την γνώριζε κανείς την εποχή κατά την οποία αποκαλύφθηκε το Κοράνι. Στην πραγματικότητα ήρθε στην επιφάνεια μόλις πρόσφατα ως αποτέλεσμα των πορισμάτων της σύγχρονης γεωλογίας.
Σύμφωνα με τα πορίσματα αυτά, τα βουνά ξεπροβάλλουν σαν αποτέλεσμα των κινήσεων και των συγκρούσεων τεράστιων πλακών που σχηματίζουν τον εξωτερικό φλοιό της γης. Όταν συγκρούονται δύο πλάκες, η ισχυρότερη γλιστράει κάτω από την άλλη, αυτή που βρίσκεται από πάνω καμπυλώνει και σχηματίζει υψώματα και βουνά. Το στρώμα που βρίσκεται από κάτω κινείται κάτω από το έδαφος και εκτείνεται βαθιά προς τα κάτω. Αυτό συνεπάγεται ότι τα βουνά έχουν ένα μέρος να εκτείνεται προς τα κάτω το οποίο είναι το ίδιο μεγάλο σε μέγεθος όσο είναι το ορατό μέρος τους πάνω στη γη.
Σ΄ ένα επιστημονικό κείμενο, η δομή των βουνών περιγράφεται ως εξής:
«Εκεί όπου οι ήπειροι είναι πιο πυκνές, όπως στις οροσειρές, ο φλοιός βυθίζεται ακόμα πιο βαθιά μέσα στο μανδύα.»
Σ΄ έναν στίχο, αυτός ο ρόλος των βουνών επισημαίνεται μέσα από μια σύγκριση με «πείρους»:
«Δεν δημιουργήσαμε τη γη σαν μια πλατιά, τεράστια έκταση και τα βουνά σα σφήνες;»
Κοράνι, 78:6-7
Τα βουνά, με άλλα λόγια, συγκρατούν σφιχτά τις πλάκες πάνω στο φλοιό της γης καθώς εκτείνονται πάνω και κάτω από την επιφάνεια της γης στα σημεία σύνδεσης των πλακών αυτών. Με τον τρόπο αυτό, σταθεροποιούν το φλοιό της γης και τον αποτρέπουν από το να παρασύρεται πάνω από το στρώμα του μάγματος ή μεταξύ των πλακών του. Εν συντομία, θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε τα βουνά με τα καρφιά που συγκρατούν ακλόνητα κομμάτια ξύλου μεταξύ τους ενωμένα.
Αυτή η λειτουργία σταθεροποίησης των βουνών προσδιορίζεται από την επιστημονική βιβλιογραφία με τον όρο «ισοστασία». Η Ισοστασία σημαίνει τα ακόλουθα:
Ισοστασία: η γενική ισορροπία που επικρατεί στο φλοιό της γης και διατηρείται με μια ευέλικτη ενδοτική διάθεση βραχώδους υλικού κάτω από την επιφάνεια υπό την πίεση της βαρύτητας.
«Ο ζωτικής σημασίας ρόλος των βουνών που ανακαλύφθηκε από τη σύγχρονη γεωλογία και την έρευνα της σεισμικής δραστηριότητας αποκαλύφθηκε στο Κοράνι πριν από αιώνες ως παράδειγμα της ύψιστης σοφίας από την οποία διέπεται η δημιουργία του Θεού. Τοποθετήσαμε στέρεα κι ακλόνητα θεόρατα βουνά πάνω στη γη, έτσι ώστε η γη να μένει ασάλευτη κάτω από τα πόδια τους …»
Κοράνι, 21:31
Οι κινήσεις των βουνών
Σε έναν από τους στίχους, μαθαίνουμε ότι τα βουνά δεν είναι ακίνητα όπως φαίνονται αλλά βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση.
Σε έναν από τους στίχους, μαθαίνουμε ότι τα βουνά δεν είναι ακίνητα όπως φαίνονται αλλά βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση.
«Θα δείτε τα βουνά που νομίζατε ότι μένουν ακλόνητα και στέρεα να περνούν σα να΄ ταν σύννεφα. Αυτή είναι η αριστουργηματική τέχνη του Θεού, ο οποίος διαθέτει όλα τα πράγματα με τέλεια τάξη, πράγματι, Αυτός είναι Έμπειρος Πραγματογνώμονας σε ό,τι κάνετε.»
Κοράνι, 27:88
Η κίνηση αυτή των βουνών προκαλείται από την κίνηση που παρατηρείται στο φλοιό της γης πάνω στον οποίο βρίσκονται. Ο φλοιός της γης θα λέγαμε ότι επιπλέει πάνω σ΄ ένα στρώμα-μανδύα, ο οποίος είναι πυκνότερος.
Ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας Γερμανός επιστήμονας με το όνομα Άλφρεντ Βέγκενερ πρότεινε ότι οι ήπειροι της γης είχαν συνδεθεί κατά τις αρχικές φάσεις δημιουργίας του κόσμου, αλλά κατόπιν περιπλανήθηκαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις και με τον τρόπο αυτό διαχωρίστηκαν καθώς απομακρύνονταν μεταξύ τους. Οι γεωλόγοι αντιλήφθηκαν την αλήθεια των απόψεων που διατύπωσε ο Βέγκενερ μόλις στη δεκαετία του 1980, 50 χρόνια μετά το θάνατό του.
Έχοντας ανακαλυφθεί ως αποτέλεσμα της γεωλογικής έρευνας που πραγματοποιούνταν στις αρχές του 20ου αιώνα, η κίνηση αυτή του φλοιού της γης εξηγείται από τους επιστήμονες ως εξής:
Ο φλοιός και το ανώτατο στρώμα του μανδύα, με πάχος περίπου 100 χιλιομέτρων, διαιρούνται σε τμήματα τα οποία ονομάζονται πλάκες. Υπάρχουν έξι κύριες πλάκες, και αρκετές άλλες μικρότερες. Σύμφωνα με τη θεωρία που ονομάζεται τευτονική των πλακών, οι πλάκες αυτές περιφέρονται στη Γη, μεταφέροντας μαζί τους και τις ηπείρους και το βυθό του ωκεανού. Η κίνηση των ηπείρων έχει καταμετρηθεί ότι είναι από 1έως 5 εκατοστά κάθε χρόνο. Καθώς οι πλάκες συνεχίζουν την κίνησή τους, αυτό επιφέρει μια αργή μεταβολή στη γεωγραφία της Γης. Κάθε χρόνο, λόγου χάρη, ο Ατλαντικός Ωκεανός γίνεται ελαφρά πλατύτερος.»
Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ένα πολύ σημαντικό σημείο: ο Θεός έχει αναφερθεί στην κίνηση των βουνών ως μια κίνηση μετατόπισης μέσα στους στίχους Του. Σήμερα, οι σύγχρονοι επιστήμονες επίσης χρησιμοποιούν τον όρο «μετατόπιση των ηπείρων» για την κίνηση αυτή. Αναμφισβήτητα, είναι ένα από τα θαύματα του Κορανίου που αυτή η επιστημονική πραγματικότητα, η οποία μόλις πρόσφατα ανακαλύφθηκε από την επιστήμη, ανακοινώθηκε μέσα στο Κοράνι.
Η αναλογία της βροχής
Σ΄ ένα στίχο του Κορανίου, αναφέρεται το «γονιμοποιό» χαρακτηριστικό των ανέμων καθώς και ο σχηματισμός της βροχής ως αποτέλεσμα αυτού.
Σ΄ ένα στίχο του Κορανίου, αναφέρεται το «γονιμοποιό» χαρακτηριστικό των ανέμων καθώς και ο σχηματισμός της βροχής ως αποτέλεσμα αυτού.
«Κι Εμείς στέλνουμε τους γονιμοποιούς ανέμους, ύστερα κάνουμε τη βροχή να πέφτει από τον ουρανό, προσφέροντάς σας έτσι άφθονο νερό».»
Κοράνι, 15:22
Στο στίχο αυτό, επισημαίνεται ότι το πρώτο στάδιο στη δημιουργία βροχής είναι ο άνεμος. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, η μοναδική σχέση μεταξύ ανέμου και βροχής που ήταν γνωστή, ήταν τα σύννεφα που τα καθοδηγούσε ο άνεμος. Ωστόσο, τα σύγχρονα μετεωρολογικά πορίσματα έχουν αποδείξει ότι ο «γονιμοποιός» ρόλος των ανέμων είναι ο σχηματισμός της βροχής.
Αυτή η γονιμοποιός λειτουργία του ανέμου αναπτύσσεται με τον εξής τρόπο:
Στην επιφάνεια των ωκεανών και των θαλασσών, αμέτρητες φυσαλίδες αέρα σχηματίζονται λόγω της δράσης του αφρού. Όταν αυτές οι φυσαλίδες σκάνε, χιλιάδες μικρά σωματίδια, με διάμετρο ένα εκατοστό του χιλιοστού, σκορπίζονται στον αέρα. Τα σωματίδια αυτά, γνωστά και ως «αεροζόλ», συνδυάζονται με τη σκόνη που μεταφέρεται από τη στεριά με τους ανέμους, και μεταφέρονται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Αυτά τα σωματίδια που μεταφέρονται σε μεγαλύτερα ύψη από τους ανέμους έρχονται σε επαφή με υδρατμούς που βρίσκονται εκεί. Ο υδρατμός συμπυκνώνεται γύρω από αυτά τα σωματίδια και μετατρέπεται σε σταγονίδια νερού. Αυτά τα σταγονίδια νερού αρχικά ενώνονται και σχηματίζουν σύννεφα, κατόπιν πέφτουν πάνω στη γη με τη μορφή βροχής.
Όπως φαίνεται, οι άνεμοι «γονιμοποιούν» τους υδρατμούς που επιπλέουν στον αέρα με τα σωματίδια που μεταφέρουν από τη θάλασσα και τελικά συμβάλλουν στο σχηματισμό των σύννεφων της βροχής.
Αν οι άνεμοι δεν είχαν αυτή την ιδιότητα, τα σταγονίδια νερού στην ανώτερη ατμόσφαιρα δεν θα σχηματίζονταν ποτέ και δεν θα υπήρχε η βροχή.
Το πιο σημαντικό σημείο εδώ είναι ότι αυτός ο σπουδαίος ρόλος που παίζουν οι άνεμοι στο σχηματισμό της βροχής διατυπώθηκε πριν από αιώνες ολόκληρους μέσα σ΄ ένα στίχο του Κορανίου, σε μια εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι γνώριζαν ελάχιστα για τα φυσικά φαινόμενα…
Μια άλλη πραγματικότητα που επισημαίνεται στο Κοράνι σχετικά με τη βροχή είναι ότι στέλνεται στη γη με μέτρο. Αυτό αναφέρεται στη Σούρα ελ-Ζούχρουφ ως εξής:
«Είναι Εκείνος που στέλνει κάτω στη γη το νερό (της βροχής) με μέτρο (όσο χρειάζεται) από τον ουρανό με το οποίο Εμείς ξαναζωντανεύουμε μια χώρα που ήταν νεκρή. Έτσι κι εσείς θα ξαναζωντανέψετε (θ΄ αναστηθείτε) (από τους νεκρούς).»
Κοράνι, 43:11
Αυτό το μέτρο στη βροχή ανακαλύφθηκε κι αυτό με τη σειρά του από τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Υπολογίζεται ότι σ΄ ένα δευτερόλεπτο σχεδόν 16 εκατομμύρια τόνοι νερού εξατμίζονται από τη γη. Ο αριθμός αυτός φτάνει στα 513 τρισεκατομμύρια τόνους νερού ετησίως. Ο αριθμός αυτός ισοδυναμεί με την ποσότητα βροχής που πέφτει πάνω στη γη σ΄ ένα χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι το νερό διαρκώς κυκλοφορεί σε έναν ισορροπημένο κύκλο σύμφωνα με κάποιο «μέτρο». Η ζωή πάνω στη γη εξαρτάται από αυτόν τον κύκλο νερού. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι είχαν χρησιμοποιήσει κάθε τεχνολογικό μέσο στον κόσμο, δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να παράγουν τον κύκλο αυτό με τεχνικά μέσα.
Ακόμα και μια μικρή απόκλιση στην ποσότητα αυτή σύντομα θα προκαλούσε μια σοβαρή διατάραξη στην οικολογική ισορροπία που θα επέφερε το τέλος της ζωής στη γη. Παρόλα αυτά, αυτό δεν συμβαίνει ποτέ και η βροχή εξακολουθεί να πέφτει κάθε χρόνο με την ίδια ακριβώς ποσότητα – όπως ακριβώς αποκαλύπτεται στο Κοράνι.
Οι θάλασσες δεν επεμβαίνουν η μία στην άλλη
Μια από τις ιδιότητες των θαλασσών που μόλις πρόσφατα ανακαλύφθηκε σχετίζεται με έναν στίχο του Κορανίου ο οποίος διατυπώνεται ως εξής:
Μια από τις ιδιότητες των θαλασσών που μόλις πρόσφατα ανακαλύφθηκε σχετίζεται με έναν στίχο του Κορανίου ο οποίος διατυπώνεται ως εξής:
«Εκείνος άφησε ελεύθερες τις δύο θάλασσες (του γλυκού και του αλμυρού νερού), να συναντά η μία την άλλη, μ΄ ένα φραγμό όμως μεταξύ τους για να μην εισβάλλει η μία στην άλλη»
Κοράνι, 55:19-20
Αυτή η ιδιότητα των θαλασσών που συναντούνται μεταξύ τους κι όμως δεν επεμβαίνει η μία στην άλλη καθόλου μόλις πρόσφατα ανακαλύφθηκε από τους ωκεανογράφους. Λόγω μιας φυσικής δύναμης που ονομάζεται «ένταση επιφανείας», τα νερά των γειτονικών θαλασσών δεν ανακατεύονται μεταξύ τους. Δημιουργούμενη από τη διαφορά της πυκνότητας των θαλασσών, η ένταση επιφανείας αποτρέπει την ανάμειξη των θαλασσών μεταξύ τους σαν να υπήρχε ένας λεπτός τοίχος ανάμεσά τους.
Το ενδιαφέρον στοιχείο που παρατηρούμε στο σημείο αυτό είναι ότι σε μια εποχή κατά τη διάρκεια της οποίας οι άνθρωποι δεν είχαν καθόλου γνώση της φυσικής, της έντασης επιφανείας ή της ωκεανογραφίας, αυτό αποκαλύφθηκε μέσα στο Κοράνι.
