Në ajetet për afatin e pritjes së gruas që i ka vdekur burri nuk ka kontradiktë
Në Kuran njoftohen disa dispozita lidhur me gjendjen e një gruaje që i ka vdekur burri. Pretendohet se në ajetet ku njoftohen dispozitat për këtë çështje ka një kontradiktë. Ndërsa në njërin nga këto ajete flitet për një afat njëvjeçar, në tjetrin flitet për një afat prej katër muajsh e dhjetë ditësh. Megjithëse afatet të ndryshme përpiqen të paraqiten si kontradiktë, kur shihen temat e shpjeguara në ajete, shihet se nuk ka kontradiktë. Sepse arsyeja që afatet janë të ndryshme buron nga fakti që për gratë e mbetura të veja janë njoftuar afate të ndryshme për çështje të ndryshme. Ajetet për këtë çështje janë si vijon:
Burrat tuaj që vdesin dhe lënë pas bashkëshorte, le të lënë testament që bashkëshorteve të tyre, pa u nxjerrë nga shtëpitë, t’u sigurohet jetesa për një vit. Nëse dalin, ju nuk jeni përgjegjës që ato bëjnë atë që është e përshtatshme për to. Allahu është i Fuqishëm, i Urtë. (2 Surja Al-Bekare – 240)
Bashkëshortet që lënë pas burrat që vdesin prej jush presin katër muaj e dhjetë (ditë). Kur ta plotësojnë afatin, nuk keni më përgjegjësi që ato të bëjnë atë që është e përshtatshme për to. Allahu është në dijeni të asaj që bëni. (2 Surja Al-Bekare – 234)
Çështja e njoftuar në ajetin 240 të sures Al-Bekare është njoftimi se gratë e mbetura të veja kanë të drejtën të qëndrojnë një vit në shtëpinë e burrit. Pasi të vdesë burri, në ndarjen e trashëgimisë shtëpia e burrit mund t’u ketë mbetur si trashëgimi personave të ndryshëm. Në këtë rast gruaja ka të drejtë të banojë një vit në këtë shtëpi. Për më tepër duhet t’i sigurohet edhe jetesa. Ndërsa në ajetin 234 të sures Al-Bekare urdhërohet që gratë që u kanë vdekur burrat të presin për katër muaj e dhjetë ditë dhe gjatë kësaj periudhe të mos martohen. Prandaj shihet se në dy ajetet njoftohet dispozitë për dy situata të ndryshme të gruas. Kur ajeti shqyrtohet me kujdes me temat e tij, është e qartë se nuk ka kontradiktë.