Si do të jetë gjendja e të krishterëve dhe e hebrenjve në ahiret? A mund të shkojnë edhe ata në xhenet?
Pretendohet se ka një kontradiktë mes shprehjeve në ajetet lidhur me të krishterët dhe hebrenjtë. Në disa ajete lavdërohen disa prej hebrenjve dhe të krishterëve, ndërsa në disa ajete kritikohen. Kur shprehjet në këto ajete interpretohen të shkëputura nga rrjedha e përgjithshme e tekstit, arrihet në përfundime të gabuara. Ndërsa, nëse ajetet vlerësohen edhe për tërësinë e temës, do të shihet se nuk ka asnjë kontradiktë. Para së gjithash, e vërteta që duhet ditur është se te Allahu feja është Islami.
Fjala Islam, përveç se është emër i përveçëm, është edhe një cilësi. Do të thotë t’i dorëzohesh Allahut. Në ajetin e mëposhtëm njoftohet kjo e vërtetë. Fetë politeiste, ku u dorëzohen të tjerëve përveç Allahut, në këtë ajet refuzohen haptazi.
Kushdo që kërkon një fe tjetër përveç Islamit, kurrsesi nuk i pranohet. Ai në ahiret është nga të humburit. (Surja Ali Imran – 5)
Allahu edhe më parë ka dërguar shumë të dërguar dhe libra. Edhe në këto njerëzit janë thirrur t’i dorëzohen Allahut. Feja Islame dhe kjo cilësi nuk janë një fe dhe një cilësi që i përkasin vetëm profetit tonë. Të gjithë profetët dhe ata që i ndoqën janë gjithashtu Myslimanë.
Kush është me fe më të mirë se ai që, duke bërë mirësi, ia dorëzon veten Allahut (që është bërë Islam) dhe ndjek fenë e Ibrahimit, që është hanif (teuhid)? Allahu e ka marrë Ibrahimin mik. (4 Surja Nisa – 125)
Nga ky këndvështrim, edhe pse gjatë historisë njerëzit kanë besuar në fe me emra të ndryshëm, ka pasur shumë njerëz që ia kanë dorëzuar veten Allahut (që janë bërë Islam). Nga ky këndvështrim, Allahu me siguri do t’ua japë shpërblimin e mirësisë që kanë bërë:
Pa dyshim, ata që kanë besuar (me) hebrenjtë, të krishterët dhe sabiinjtë, (prej tyre kush) beson Allahun dhe ditën e ahiretit dhe bën vepra të mira, ata kanë shpërblimin e tyre te Allahu. Për ta nuk ka frikë dhe ata nuk do të pikëllohen. (2 Surja Bakara – 62)
E vërteta është se, nga ata që kanë besuar dhe hebrenjtë, sabiinjtë dhe të krishterët, ata që besojnë Allahun, ditën e ahiretit dhe bëjnë vepra të mira; për ta nuk ka frikë dhe ata as nuk do të pikëllohen. (5 Surja Maide – 69)
Por ata prej tyre që nuk i dorëzohen Allahut, që pranojnë përveç Tij zota të tjerë, kanë rënë haptazi në mohim. Edhe këta do ta shohin shpërblimin e asaj që kanë bërë në ditën e llogarisë. Edhe kjo e vërtetë theksohet në ajet kështu:
Betohem, ata që thonë “Pa dyshim, Allahu është Mesihu, i biri i Merjemes” kanë rënë në mohim. Ndërsa ajo që tha Mesihu (është kjo:) “O bijtë e Izraelit, adhuroni Allahun, që është edhe Zoti im, edhe Zoti juaj. Sepse Ai, atij që i shoqëron ortak, pa dyshim ia ka bërë të ndaluar xhenetin, vendstrehimi i tij është zjarri. Për zullumqarët nuk ka ndihmës.” (5 Surja Maide – 72)
Hebrenjtë thanë: “Uzejri është biri i Allahut”; edhe të krishterët thanë: “Mesihu është biri i Allahut.” Kjo është ajo që thonë me gojët e tyre; ata imitojnë fjalët e mohuesve të mëparshëm. Allahu i shkatërroftë; si po kthehen? (9 Surja Teube – 30)
Si përfundim, mes dy grupeve të ajeteve nuk ka kontradiktë. Meqë janë bërë interpretime mbi koncepte të gabuara, edhe përfundimet e arritura kanë qenë të gabuara. Dorëzimi ndaj Allahut, gjatë historisë, është përqafuar nga njerëz të shumë feve të ndryshme. Për shembull, apostujt që ndoqën Pejgamberin Isa besuan Allahun dhe profetin e Tij. Allahu do t’ua japë shpërblimin e veprave të mira që kanë bërë. Por krahas kësaj ka pasur edhe nga ata që e vunë Pejgamberin Isa në vend të zotit dhe e adhuruan atë. Shpërblimin e tyre do ta japë gjithashtu Allahu. Edhe në ajete tregohen këto të vërteta. Siç shihet, në Kuran kjo çështje është vendosur në mënyrë jashtëzakonisht të qartë dhe pa kontradiktë.